Linię Maginota wzniesiono w latach 1928–1936 z inicjatywy ministra wojny André Maginota. To najnowocześniejsza fortyfikacja graniczna w Europie: 142 forty rozmieszczone na odcinku 390 km, od Belgii po Szwajcarię, inwestycja rzędu 2 miliardów franków i – w szczytowym momencie – załoga licząca około 400 000 ludzi. Cała koncepcja opiera się na obronie statycznej: artyleria w pancernych kopułach, podziemne korytarze biegnące nawet 30 m pod ziemią, kompletne zaplecze socjalne – kuchnie, sypialnie, szpitale, kina.
Jesienią 1939 roku, po zakończeniu mobilizacji, wzdłuż linii stoi około 600 000 francuskich żołnierzy. Doktryna jest jednak już przestarzała: linia Maginota nie osłania granicy belgijskiej, pozostawionej „neutralną” na mocy porozumienia z 1936 roku, a wojska, które we wrześniu ruszyły do ofensywy w Saarze, musiały się wycofać już 4 października.
Od października 1939 roku front zamiera: nie ma już walk ani patroli. Typowy żołnierz ma 24 lata; jest chłopem lub robotnikiem z Bretanii albo Limousin, od 1 września pozostaje zmobilizowany bez choćby jednego urlopu, a jego pułk przeszedł pieszo 200 km do Mozeli. W forcie Hackenberg, największym na linii Maginota – 19 bloków i 1 081 ludzi – codzienne życie układa się w niezmienną rutynę: pobudka o 5.30, prace konserwacyjne od 6.30 do 12.00, posiłek z mięsem 4 dni w tygodniu i obowiązkową ćwiartką wina (0,25 l), potem znów prace od 14.00 do 18.00, wieczorna przepustka do 22.00 i cisza nocna o 23.00. Dowództwo musi urządzić życie garnizonu na 8 miesięcy, nie mając żadnej pewności co do tego, co dalej.
Francuskie dowództwo (Gamelin, Georges) postawiło na programy kulturalne i rozrywkę. Zimą 1939/1940 utworzono służbę „Lektura, sztuka i rozrywka w wojsku”, która miała koordynować organizację wolnego czasu żołnierzy: przedstawienia teatru frontowego, kino, sport, wizyty gwiazd, takich jak . Szkolenie zeszło na dalszy plan, a bezczynność nadwerężała morale: mimo tych starań nuda sprzyjała w części jednostek niekarności i alkoholizmowi. w książce „Dziwna klęska”, napisanej latem 1940 roku, przeanalizował intelektualne i moralne słabości dowództwa, które doprowadziły do klęski. Kiedy 10 maja 1940 roku ruszyło niemieckie natarcie, plan Sichelschnitt („cięcie sierpem”) obszedł linię przez Ardeny. Hackenberg nigdy nie został zaatakowany bezpośrednio: w czerwcu jego działa wspierały sąsiednie pozycje i nękały Niemców, a załoga poddała się dopiero kilka dni po rozejmie z 22 czerwca 1940 roku, na rozkaz francuskich władz. Mimo to linia Maginota stała się symbolem francuskiej klęski. Dziś kilka obiektów (Hackenberg, Schoenenbourg, Simserhof) jest muzeami.
T02-010