Kanadyjczyk pochodzenia japońskiego mieszka na wybrzeżu Kolumbii Brytyjskiej, gdzie jego rodzina od pokolenia łowi łososie. Wielu spośród jego bliskich urodziło się w Kanadzie i nigdy nie poznało Japonii; mimo to od grudnia 1941 roku, gdy Kanada wypowiedziała wojnę Japonii, uchodzą za podejrzanych; władze zajęły wtedy blisko 1 200 łodzi rybackich należących do Japończyków.
W prowincji rosną strach i wrogość. Prasa i miejscowi politycy domagają się usunięcia całej społeczności, choć policja i armia uważają, że nie stanowi ona żadnego zagrożenia. 26 lutego 1942 roku rząd Mackenzie Kinga nakazuje ewakuację wszystkich osób pochodzenia japońskiego ze strefy o szerokości 100 mil wzdłuż wybrzeża. Rodziny mogą zabrać tylko minimalny bagaż; resztę – domy, sklepy, łodzie, samochody – powierza się urzędowemu zarządcy.
Kanadyjczyk musi zdecydować, co zrobić z rodziną i z własnym życiem. Może usłuchać i stawić się w ośrodku zbornym w w , mając nadzieję uniknąć kłopotów; spróbować zostać na miejscu, oddając majątek i łódź, by kupić sobie odroczenie; albo wysłać żonę i dzieci w głąb lądu, a samemu szukać pracy, co grozi rozdzieleniem rodziny na długie miesiące.
Rozkaz nie zostawia żadnego marginesu: około 22 000 Kanadyjczyków pochodzenia japońskiego – z czego trzy czwarte to obywatele kanadyjscy – zostaje w 1942 roku przesiedlonych z wybrzeża Pacyfiku. Tysiące przechodzą przez w , stłoczone w budynkach targowych, zanim zostaną wysłane do obozów w głębi Kolumbii Brytyjskiej, do gospodarstw buraczanych w prowincjach preriowych lub do obozów pracy. Mężczyzn często oddziela się od rodzin. W 1943 roku zarządca majątku odsprzedaje domy, sklepy i łodzie bez zgody właścicieli, niszcząc dorobek całego życia. Ograniczenia utrzymują się do 1949 roku, 4 lata po zakończeniu wojny. Nigdy nie zostanie wniesione żadne oskarżenie o szpiegostwo. 22 września 1988 roku premier składa oficjalne przeprosiny w imieniu Kanady i przyznaje odszkodowanie, uznając poważne naruszenie podstawowych praw obywateli.
T10-093