Po wycofaniu armii polowej na linię KW forty Pozycji Warownej Liège zostają z tyłu, odcięte za liniami niemieckimi. Fort Battice, jeden z najpotężniejszych, zostaje okrążony, a jego garnizon odcięty od dowództwa, bez nadziei na odsiecz czy zluzowanie.
Przed garnizonem staje to samo pytanie, co przed każdym oblężonym fortem. Dalszy opór wiąże siły niemieckie, utrudnia im łączność i ratuje honor, ale skazuje ludzi na oblężenie bez wyjścia, pod bombardowaniem i szturmami. Kapitulacja ratuje życie ludzi, ale uwalnia przeciwnika od ciernia w boku.
Garnizon może bronić się do końca, dopóki starczy żywności i amunicji, by wiązać nieprzyjaciela. Może poddać się, gdy sytuacja zostanie uznana za beznadziejną, a armia polowa będzie poza zasięgiem. Może też spróbować przebić się do własnych linii, co jest niemal niemożliwe. Jak inne forty Liège i Namur, Battice uosabia dylemat fortyfikacji stałych w wojnie manewrowej.
Garnizon postanawia bronić się do końca, by wiązać nieprzyjaciela: fort Battice trwa odcięty, pod niemieckimi bombardowaniami i szturmami, do 22 maja 1940, długo po wycofaniu armii polowej. Podobnie jak forty Aubin-Neufchâteau czy Tancrémont wiąże siły wroga i stawia długotrwały opór, nie mogąc wpłynąć na przebieg kampanii. Kapitulacja następuje dopiero po wyczerpaniu środków, gdy fort traci wszelkie znaczenie wojskowe. Battice ilustruje w skali jednego obiektu los belgijskich fortów w 1940 roku: odważny i samotny opór, będący dziedzictwem 1914 roku, lecz przerośnięty przez wojnę, w której o wyniku decyduje ruch, z dala od betonu wkopanego w ziemię.
T03-112