Po przełamaniu pod Sedanem wieś Stonne, położona na wzgórzu górującym nad równiną, staje się strategiczną zaporą: kto ją trzyma, ten kontroluje południowe podejścia do niemieckiego przyczółka. Niemcy szybko ją zajmują, by osłonić skrzydło swojego natarcia, a w rejonie są dostępne jednostki francuskie, w tym ciężkie czołgi B1 bis, prawie niezniszczalne dla ówczesnych dział przeciwnika.
Wokół wsi walki nabierają skrajnej zaciekłości. Dowództwo francuskie musi zdecydować, jaki wysiłek tam poświęcić. Może za wszelką cenę walczyć o odbicie i utrzymanie wsi, w nadziei na odcięcie przełamania u jego podstawy. Może ograniczyć się do oszczędnej obrony, by zachować siły wobec pogarszającej się sytuacji ogólnej. Może też wycofać się na linię łatwiejszą do utrzymania.
Każda opcja ma swoją cenę. Zacięta walka o wzgórze może wykrwawiać przeciwnika, ale wiąże na południu skąpe siły, podczas gdy trzon przełamania sunie już dalej na północ. Stawka wykracza poza Stonne: chodzi o to, gdzie skierować wysiłek, gdy niemiecki pęd na zachód grozi wymknięciem się spod kontroli.
Francuzi trzymają się i odbijają Stonne za wszelką cenę przez kilka dni: wieś przechodzi z rąk do rąk 17 razy między 15 a 17 maja, a walki wokół niej trwają do 25 maja, w jednym z najbardziej zaciętych starć kampanii – bitwę tę nazywano czasem „Verdun 1940 roku”. Czołg B1 bis kapitana ’a niszczy tam w jednym starciu 13 niemieckich pojazdów pancernych, co jest głośnym wyczynem. Wysiłek, źle skoordynowany z wadliwą strategią całościową, nie wystarcza jednak, by naruszyć niemieckie przełamanie, które sunie już ku kanałowi La Manche dalej na północ. Stonne pozostaje symbolem francuskiej wartości bojowej zmarnowanej przez słabości naczelnego dowództwa.
T03-125