, 46 lat, rządzi Rumunią od 1930 roku, a w 1938 roku ustanowił dyktaturę królewską, rozwiązując partie i rządząc przez Front Odrodzenia Narodowego. Jego dyplomacja opierała się na gwarancji francusko-brytyjskiej udzielonej wiosną 1939 roku. Upadek Francji w czerwcu 1940 roku niweczy to zabezpieczenie: Bukareszt zostaje sam wobec sąsiadów.
Rumunia włada Besarabią (między Prutem a Dniestrem) od 1918 roku, kosztem Rosji; tajny protokół paktu niemiecko-radzieckiego uznał „zainteresowanie” Moskwy tą prowincją. Wieczorem 26 czerwca 1940 roku, zaraz po zajęciu państw bałtyckich, komisarz wzywa posła Rumunii w Moskwie i żąda Besarabii oraz Północnej Bukowiny. Gdy Bukareszt proponuje negocjacje, Mołotow odpowiada, że wybór brzmi: „ustępstwa terytorialne albo wojna”.
koncentruje dywizje nad Dniestrem. Poproszone o pomoc Niemcy – zależne od rumuńskiej ropy i zboża – radzą ustąpić. Rada Koronna zbiera się w trybie pilnym. musi odpowiedzieć w ciągu najbliższych godzin.
przyjmuje ultimatum i ewakuuje żądane prowincje. Po 2 posiedzeniach Rady Koronnej, pozbawiony jakiegokolwiek wsparcia z zewnątrz, przyjmuje drugie radzieckie ultimatum i nakazuje ewakuację. Od 28 czerwca 1940 roku zajmuje Besarabię i Północną Bukowinę – około 50 000 km² i prawie 3,8 miliona mieszkańców – w pośpiechu i chaosie. Kapitulacja bez walki niszczy prestiż króla: lato 1940 roku przynosi rozbiór Rumunii, zmuszonej oddać także Północny Siedmiogród Węgrom, a Południową Dobrudżę Bułgarii. Zdyskredytowany abdykuje 6 września 1940 roku na rzecz syna Michała i udaje się na wygnanie, zostawiając realną władzę generałowi Ionowi Antonescu i Żelaznej Gwardii. Rumunia przejdzie do obozu Osi i w 1941 roku weźmie udział u boku Niemiec w odzyskaniu Besarabii.
T04-076