Po wejściu rozejmu w życie 25 czerwca 1940 roku o 0.35 komisja rozejmowa w Wiesbaden musi przenieść na mapę podział Francji. Tekst z Rethondes przewiduje okupację trzech piątych terytorium, lecz dokładny przebieg linii demarkacyjnej między strefą okupowaną (północ i wybrzeże atlantyckie) a strefą wolną (południe) ma jeszcze doprecyzować w terenie delegacja niemiecka.
Wybór przebiegu bynajmniej nie jest neutralny. Linia podążająca za granicami departamentów byłaby administracyjnie prosta. Linia obmyślona strategicznie przecinałaby linie kolejowe, zagłębia przemysłowe i zasoby, maksymalizując niemiecką kontrolę. Opcja maksymalistyczna posunęłaby się do oderwania od reszty kraju całych regionów – Alzacji-Lotaryngii i Nord-Pas-de-Calais.
Komisja, której po stronie niemieckiej przewodniczy generał von Stülpnagel, stanie się stałym organem kontroli rozejmu. Dla niemieckich negocjatorów chodzi o trwałe zorganizowanie gospodarczego i wojskowego panowania nad Francją, przy jednoczesnym pozostawieniu Vichy dokładnie tyle terytorium i administracji, ile trzeba, by zarządzać ludnością możliwie tanio dla Rzeszy.
Wybrano przebieg przede wszystkim strategiczny: zarysowana rozejmem z 22 czerwca, a następnie doprecyzowana w terenie, linia demarkacyjna nie podążała za granicami departamentów – przecięła 13 departamentów – i zarezerwowała dla Niemiec całe wybrzeże atlantyckie, Paryż oraz główne regiony przemysłowe. Całe regiony objęto specjalnymi reżimami: Alzację-Lotaryngię faktycznie zaanektowano, Nord-Pas-de-Calais podporządkowano dowództwu wojskowemu w Brukseli, utworzono „zarezerwowaną” strefę nadmorską i „strefę zakazaną”. Francja została rozdrobniona na kilka stref. Linia demarkacyjna, długa na około 1 200 km, przecinała wsie, rodziny i działalność gospodarczą: miliony ludzi nie mogły już swobodnie poruszać się po własnym kraju. Pozostała jednym z głównych narzędzi nacisku okupanta aż do jej zniesienia w 1943 roku.
T04-041