, absolwent École Polytechnique i generalny kontroler armii, obejmuje w październiku 1941 kierownictwo Narodowej Służby Statystycznej (SNS), utworzonej 11 października z połączenia jego Służby Demograficznej i Głównego Urzędu Statystycznego Francji. Wyposażył swoje pracownie w setki maszyn mechanograficznych na karty perforowane Bull i Hollerith, zdolnych do seryjnego przetwarzania milionów indywidualnych akt.
Ustawa z 2 czerwca 1941 zmusiła Żydów do zgłaszania się w prefekturach, a spis działalności zawodowej z 17 lipca 1941 zawierał pytanie 11: „Czy zainteresowany należy do rasy żydowskiej?”. Xaviera Vallata oczekuje, że te deklaracje zostaną wykorzystane, a sam Carmille zaproponował, by zajęła się tym jego służba.
Carmille realizuje jednak inny zamysł. Pod pretekstem kontroli premii demobilizacyjnych jego służby stworzyły kartotekę około 2 500 000 zdemobilizowanych, cenną na wypadek przyszłej remobilizacji przeciwko okupantowi. Otwarte zerwanie z Vichy zagroziłoby temu narzędziu i jemu samemu.
Carmille musi zdecydować o losie deklaracji: wykorzystać je co do joty i wydać oczekiwane kartoteki imienne; otwarcie odmówić i podać się do dymisji, ryzykując, że maszynę przejmie bardziej gorliwy następca; albo podjąć się przetwarzania, nie nadając mu żadnego priorytetu i nigdy nie sporządzając listy imiennej.
Carmille podjął się przetwarzania deklaracji Żydów, nie nadając mu żadnego priorytetu i nigdy nie wydając listy imiennej. Blisko 3 lata później praca przyniosła jedynie anonimowe zestawienie liczbowe Żydów ujętych w spisie z czerwca 1941, wciąż niedokończone w chwili jego aresztowania, a kartoteki SNS nie odegrały żadnej udokumentowanej roli w aresztowaniach, deportacjach i grabieży mienia. Odpowiedzi na pytanie 11 posłużyły natomiast do zwolnienia z młodych ludzi zadeklarowanych jako Żydzi. Jako członek sieci ruchu oporu Carmille w tajemnicy przygotowywał remobilizację na podstawie swoich kartotek. Został aresztowany w Lyonie 3 lutego 1944, torturowany przez Gestapo Klausa Barbiego, deportowany i zmarł na tyfus w 25 stycznia 1945. Jego syn Robert Carmille oraz amerykański dziennikarz przedstawiali tę opieszałość jako celowy sabotaż, oparty na ustnych wytycznych; raport przekazany INSEE w 1998 roku przez Jeana-Pierre'a Azémę, Raymonda Lévy-Bruhla i Béatrice Touchelay stwierdza przeciwnie, że SNS nie był organizacją oporu, i uznaje te wytyczne za niemożliwe do zweryfikowania. Celowy charakter opóźnienia pozostaje przedmiotem debaty.
T09-034