Na początku czerwca 1940 klęska Francji jest dokonana. , który od września 1939 trzyma Włochy poza konfliktem (status państwa „niewojującego”), widzi okazję, by małym kosztem zebrać owoce niemieckiego zwycięstwa. Armia włoska jest jednak źle przygotowana do wielkiej wojny, o czym ostrzegają go jego własni dowódcy wojskowi.
Kalkulacja jest cyniczna: wejście do wojny teraz, gdy Francja leży w agonii, pozwoliłoby zażądać Nicei, Sabaudii, Korsyki, Dżibuti, zdobyczy kolonialnych – i zasiąść do stołu zwycięzców obok Hitlera. Ale brak przygotowania wojskowego grozi zamienieniem okazji w upokorzenie.
Mussolini może wypowiedzieć wojnę natychmiast, by wziąć udział w dzieleniu łupu i zgarnąć zdobycze terytorialne. Zachować status państwa niewojującego, aż armia będzie gotowa, być może negocjując rekompensaty. Albo ograniczyć się do poparcia dyplomatycznego dla Niemiec bez angażowania sił. Wie, że okno możliwości jest wąskie: jeśli Francja skapituluje, zanim on zadziała, nic nie zyska.
Mussolini wypowiada wojnę natychmiast, by uczestniczyć w zwycięstwie: 10 czerwca 1940 Włochy wypowiadają wojnę Francji i Wielkiej Brytanii, a 20 czerwca atakują w Alpach. Ale źle przygotowana ofensywa włoska natrafia na znacznie mniej liczną francuską Armię Alp, która utrzymuje pozycje: zdobycze są znikome, a operacja kończy się wojskowym upokorzeniem. Roosevelt piętnuje „cios nożem w plecy”. Wejście do wojny, podyktowane żądzą łupów, wciąga Włochy na długo w konflikt, do którego nie są gotowe i który okaże się katastrofalny dla reżimu faszystowskiego.
T04-098