Latem 1940 roku Niemcy panują nad kontynentem, ale Wielka Brytania odmawia rokowań. Hitler musi zdecydować, jak zmusić Londyn do zaprzestania walki. Rozważana jest inwazja na Anglię (operacja „Lew Morski”, niem. Seelöwe), lecz wymaga ona przekroczenia kanału La Manche wobec Royal Navy, pierwszej floty świata, i RAF, który kontroluje brytyjskie niebo.
Przeszkody są ogromne: bez panowania na morzu i w powietrzu flota improwizowanych barek desantowych byłaby zdana na łaskę brytyjskiej marynarki i lotnictwa. Wielu niemieckich dowódców wątpi w wykonalność takiego desantu.
Dowództwo może rozpocząć przygotowania do operacji „Lew Morski”, żądając najpierw od Luftwaffe zniszczenia RAF, by uzyskać przewagę w powietrzu. Może zrezygnować z inwazji i spróbować zdusić Wielką Brytanię blokadą prowadzoną przez U-Booty i bombardowaniami. Może też zwrócić się na wschód, przeciw ZSRR, pozostawiając Anglię osamotnioną, ale niepokonaną. Ten wybór przesądzi o dalszym przebiegu wojny.
Hitler wybiera najpierw przygotowanie inwazji („Lew Morski”) po zniszczeniu RAF: dyrektywa nr 16 (16 lipca 1940 roku) nakazuje przygotowanie operacji „Lew Morski” pod warunkiem uzyskania przewagi w powietrzu. Następuje bitwa o Anglię (lato–jesień 1940 roku), w której Luftwaffe nie udaje się złamać RAF. Z braku panowania w powietrzu inwazja jest wciąż odkładana, a w końcu odroczona; Niemcy stopniowo przechodzą do Blitzu i bombardowań miast, które nie przynoszą rozstrzygnięcia. Już jesienią Hitler kieruje swoje plany na wschód, ku inwazji na ZSRR (Barbarossa, 1941). Nieudana próba podporządkowania sobie Wielkiej Brytanii w 1940 roku – pierwsza prawdziwa porażka Rzeszy – zachowuje na Zachodzie bazę do przyszłego odzyskania kontynentu i stanowi jeden z głównych punktów zwrotnych wojny.
T04-137