, 41 lat, jest zastępcą dowódcy 8 Armii Marszrutowej – chińskich sił komunistycznych, które od 1937 roku walczą z Japonią w ramach Zjednoczonego Frontu z nacjonalistami Czang Kaj-szeka. Chłop, który został dowódcą wojskowym, weteran Długiego Marszu, kieruje z Shanxi oddziałami wyszkolonymi w wojnie partyzanckiej.
Lato 1940 roku jest ponure. W północnych Chinach Japonia prowadzi metodyczną politykę pacyfikacji: otacza strefy komunistyczne siecią umocnionych linii kolejowych, najeżonych blokhauzami i rowami – to „taktyka klatki”, która rozcina bazy oporu i dusi ich ruchliwość. Akcji sabotażowych gwałtownie ubywa. Jednocześnie Zjednoczony Front pęka: nacjonaliści blokują bazy komunistyczne, a Czang odciął dotacje. Grozi wojna domowa, którą rokowania japońsko-nacjonalistyczne z początku lata czynią jeszcze bardziej prawdopodobną.
Peng stoi przed ciężką decyzją. zawsze unikała regularnej bitwy, wolała uderzyć i zniknąć. Wielka ofensywa konwencjonalna przeciw liniom japońskim potwierdziłaby w oczach Chongqingu wysiłek komunistów – ale naraziłaby jego oddziały i ujawniła ich siły.
rozpoczyna wielką ofensywę przeciw liniom japońskim: 20 sierpnia 1940 roku wszczyna bitwę Stu Pułków (Bai tuan da zhan), pierwszą wielką konwencjonalną operację komunistów w tej wojnie. Celami są linie kolejowe Zhengtai i Tongpu, mosty, linie telefoniczne – stąd przydomek „kampania łamania klatki”. Zaplanowana na około 20 pułków ofensywa angażuje do 22 sierpnia już ponad 80, z których wiele wchodzi do walki nawet bez powiadomienia dowództwa. Małe japońskie posterunki padają dziesiątkami. Ale odwet będzie straszliwy: Japonia wprowadza politykę „Trzech Wszystkich” (zabić wszystko, spalić wszystko, zrabować wszystko), pustosząc wsie na północy. Ciężkie straty komunistów i odsłonięcie aparatu wojskowego przyniosą Pengowi później ostrą krytykę ze strony Mao Zedonga. Ofensywa udowodniła jednak, że komuniści walczą z najeźdźcą.
T04-085