kieruje Windmill Theatre, niewielką salą w Soho, w sercu Londynu. Od połowy lat 30. narzucił tam Revudeville – widowisko rewiowe grane bez przerwy od 14.30 do 23.00, przeplatane nieruchomymi tableaux z nagimi tancerkami, które musiały trwać w bezruchu, by obejść cenzurę lorda szambelana.
Ten tani format, grany bez wytchnienia po południu i wieczorem, zapewnił małej sali powodzenie wśród londyńczyków i żołnierzy na przepustce. Wojna już raz dopadła teatry: we wrześniu 1939 roku wszystkie sale w Londynie musiały się zamknąć na 13 dni na rozkaz władz.
7 września 1940 roku Luftwaffe rozpoczyna Blitz na Londyn: zaczynają się tygodnie nocnych bombardowań. Kina i teatry zamykają się lub skracają seanse, zaciemnienie opróżnia ulice, a pozostanie otwartym wieczorem staje się śmiertelnym ryzykiem zarówno dla publiczności, jak i dla zespołu.
Van Damm musi zdecydować: grać dalej mimo nalotów, a zespół zakwaterować w podziemiach teatru; zamknąć salę z ostrożności, jak większość lokali; albo ograniczyć się do przedstawień popołudniowych i odwoływać wieczorne w noce bombardowań.
Van Damm utrzymał Windmill otwarty. Przez cały Blitz, od 7 września 1940 do 11 maja 1941, zespół – tancerki, artyści i technicy – urządził się na 2 podziemnych kondygnacjach teatru, śpiąc na miejscu w noce nalotów, by bez przerwy dawać 6 przedstawień dziennie. Windmill stał się jedynym teatrem West Endu, który nigdy nie przestał grać, a jego dewiza „We Never Closed” (szybko przerobiona na „We Never Clothed”) – symbolem uporu i brytyjskiego morale. Windmill Girls zapuszczały się czasem aż na lotniska RAF, by tam występować, pod wodzą komików takich jak Tommy Trinder. Legendę podtrzymywał zmysł reklamy Van Damma, któremu właścicielka, Laura Henderson, zapisała teatr w testamencie (zmarła w 1944 roku); legenda ta zainspirowała później film Mrs Henderson Presents (2005).
T05-053