Już w pierwszych miesiącach okupacji niektórzy Belgowie podejmują opór drobnymi gestami: ulotki, informacje przekazywane do Londynu, pomoc dla żołnierzy alianckich, pierwsze podziemne gazety. Okupant i jego policja (Geheime Feldpolizei, czyli tajna policja polowa, wkrótce także Gestapo) tropią jednak te pierwsze przejawy sprzeciwu i zaczynają się aresztowania.
Dla ciebie zaangażowanie jest także rachunkiem ryzyka. Możesz kontynuować i nasilić działalność mimo rosnącego niebezpieczeństwa, przestrzegając zasad konspiracji. Możesz po pierwszych aresztowaniach w twoim otoczeniu z ostrożności zawiesić na jakiś czas działalność. Albo zrezygnować, uznawszy, że ryzyko jest zbyt duże dla ciebie i twojej rodziny wobec wszechpotężnego okupanta.
Latem 1940 roku ruch oporu dopiero raczkuje, jest rozproszony, pozbawiony prawdziwej organizacji i uporządkowanego wsparcia z zewnątrz, a Niemcy wydają się niezwyciężone. Podjęcie działalności albo wytrwanie w niej jest wówczas samotnym wyborem moralnym, brzemiennym w skutki. Pierwsi aresztowani otwierają długi łańcuch represji – ale też legendę ruchu oporu, który zrodzi się niemal z niczego i będzie nieprzerwanie rósł.
Zdeterminowana mniejszość postanawia kontynuować i nasilać działalność: mimo pierwszych aresztowań z lata i jesieni 1940 roku belgijscy uczestnicy ruchu oporu nie ustają i stopniowo nadają swoim działaniom strukturę – rodzi się prasa podziemna (podziemna „La Libre Belgique” odradza się już w 1940 roku), sieci wywiadowcze i przerzutowe, pierwsze zorganizowane ruchy. Wielu innych, z ostrożności lub realizmu, usuwa się w cień albo czeka. Represje, z początku ograniczone, zaostrzą się mocno od lat 1941–1942 (egzekucje, deportacje, obozy). Pierwsi aresztowani z 1940 roku otwierają długą i kosztowną historię: historię ruchu oporu, który wyrósł z indywidualnych, ryzykownych gestów w kraju okupowanym, gdzie przyszłość wydawała się przesądzona na korzyść Niemiec.
T04-147