, 53 lata, jest od 1932 roku socjaldemokratycznym premierem Szwecji. Jego rząd opiera się na koalicji „Folkhem” („Dom Ludu”) – modelu skandynawskiego państwa opiekuńczego w budowie. Szwecja jest neutralna od 1814 roku – to europejski rekord nieprzerwanego pokoju. Ludność: 6,3 miliona. Armia: 75 000 ludzi w służbie czynnej, możliwa mobilizacja do 500 000.
1 września 1939 roku Szwecja ogłasza neutralność wspólnie z Norwegią, Danią i Finlandią. Zajmuje jednak wyjątkowe położenie strategiczne. Ruda żelaza z Kiruny (Norrbotten) dostarcza 45% niemieckiej stali w czasie wojny – zimą wywozi się ją przez norweski port Narwik, latem przez Luleå w Szwecji. Szwedzki przemysł, nowoczesny i niezbędny Rzeszy, może się poszczycić takimi firmami jak SKF, Bofors, ASEA i Ericsson: w Göteborgu sam SKF wytwarza w 1940 roku 60% łożysk kulkowych dla Luftwaffe. Kraj znajduje się przy tym w okrążeniu – na wschodzie Finlandia zagrożona przez ZSRR, na południu narażona na atak Dania, na zachodzie Norwegia.
30 listopada 1939 roku sowiecka inwazja na Finlandię stawia Hanssona przed ostrym dylematem: solidarność skandynawska wymagałaby wysłania wojsk do Finlandii, ale neutralność tego zabrania. Finlandia kieruje do Szwecji rozpaczliwe apele. Rząd Rytiego, utworzony 1 grudnia, wprost prosi 4 grudnia o szwedzką interwencję zbrojną.
Hansson wybiera szwedzką „niebelligerencję”: żadnych oficjalnych wojsk, ale zgoda na korpus ochotników szwedzkich oraz dostawy uzbrojenia, amunicji i żywności. Szwecja pozostaje oficjalnie neutralna w wojnie zimowej, lecz zezwala na wyjazd korpusu szwedzkich ochotników (Svenska Frivilligkåren, SFK): około 8 700 ludzi, głównie od stycznia 1940 roku. SFK walczy na odcinku Märkäjärvi (na północy), pod fińskim dowództwem. Straty szwedzkie: 33 zabitych, 50 rannych. Co ważniejsze, Szwecja dostarcza Finlandii 84 000 karabinów Mauser, 104 działa (w tym szwedzką artylerię Bofors), 350 karabinów maszynowych, 150 000 pocisków oraz leki i żywność. Ta solidarna niebelligerencja jest jednym z najdelikatniejszych aktów dyplomatycznych wojny zimowej – zachowuje formalną neutralność Szwecji, a jednocześnie znacząco pomaga Finlandii. Od kwietnia 1940 roku (niemiecka inwazja na Norwegię) stanowisko Szwecji staje się bardziej złożone: Sztokholm musi zgodzić się na tranzyt wojsk niemieckich przez swoje terytorium do Norwegii (a po 1941 roku do Finlandii, przeciw ZSRR) – ustępstwa krytykowane po wojnie jako „neutralność pobłażliwa” wobec Rzeszy. Hansson pozostaje premierem przez całą wojnę, aż do śmierci w 1946 roku. Szwecja wychodzi z wojny bez szwanku i gospodarczo zamożna, lecz z moralnym długiem wobec okupowanych Norwegów i Duńczyków – tematem debaty historiograficznej od lat 90. (, Heder och samvete).
T01-083