Od 1936 roku Belgia prowadzi „politykę niezależności”: trzyma się z dala od wielkich mocarstw i odmawia wszelkich formalnych zobowiązań wojskowych wobec Francji i Wielkiej Brytanii. Jednak zimą 1939–1940 zagrożenie niemieckie staje się coraz wyraźniejsze, a incydent w Mechelen potwierdza, że ofensywa przeszłaby przez terytorium Belgii.
Dylemat staje się naglący. Zezwolenie armiom francusko-brytyjskim na prewencyjne wkroczenie do Belgii pozwoliłoby zorganizować obronę w głąb przed atakiem, ale złamałoby neutralność i być może dałoby Hitlerowi pretekst, którego szuka. Odmowa oznacza zdanie się na obronę improwizowaną w ostatniej chwili, bo alianci mogliby przybyć dopiero po rozpoczęciu inwazji.
i jego rząd muszą wybrać. Mogą wpuścić aliantów z wyprzedzeniem, by przygotować wspólną obronę. Mogą trzymać się ścisłego kursu i wezwać aliantów dopiero po faktycznej agresji. Mogą też negocjować tajne plany współpracy bez publicznego zobowiązania. Cała równowaga belgijskiego bezpieczeństwa, a z nią losy przyszłej bitwy, rozstrzyga się w tym wyborze.
Belgia trzyma się w zasadzie ścisłej neutralności: odmawia prewencyjnego wejścia wojsk alianckich, w obawie przed sprowokowaniem Niemiec i z przywiązania do własnej niezależności. Dyskretne kontakty sztabowe rzeczywiście się odbywają, ale bez prawdziwej koordynacji. Skutek: gdy 10 maja 1940 wybucha inwazja, armie francusko-brytyjskie muszą w pośpiechu wkroczyć do Belgii (manewr Dyle–Breda), nie mając możliwości rozpoznania ani przygotowania pozycji, co przyczyni się do szybkości załamania. Wybór neutralności, politycznie możliwy do obrony, będzie miał wysoką cenę militarną.
T02-079