Pod koniec sierpnia 1939 roku polskie dowództwo nie ma już prawie wątpliwości, że niemiecki atak jest bliski. Aby armia była gotowa do walki, trzeba ją zmobilizować na czas: wezwać rezerwistów, przerzucić oddziały, obsadzić stanowiska. Każdy dzień zwłoki trzeba będzie opłacić ludzkim życiem i utraconym terenem.
Warszawa znajduje się jednak pod silnym naciskiem sojuszników. Francja i Wielka Brytania, prowadzące ostatnie zabiegi dyplomatyczne, obawiają się, że widoczna powszechna mobilizacja w Polsce zostanie odebrana jako prowokacja i da Hitlerowi pretekst. Naciskają na Polskę, by zwlekała.
Marszałek i rząd stoją przed dramatycznym wyborem. Zarządzić niezwłocznie powszechną mobilizację, w imię konieczności wojskowej, nawet kosztem zrażenia sojuszników? Odłożyć ją pod naciskiem francusko-brytyjskim, by zachować szanse dyplomacji, ryzykując opóźnienie? A może rozkazać mobilizację częściową i dyskretną, chwiejny kompromis między jednym a drugim? Każda godzina stracona lub zyskana w tym wyścigu z czasem może się później przeliczyć na terytorium i ludzkie życie.
Polska ponosi skutki najgorszego z możliwych rozwiązań: po rozpoczęciu powszechnej mobilizacji 29–30 sierpnia na krótko ją wstrzymuje na usilną prośbę Francji i Wielkiej Brytanii, by wznowić ją 31 sierpnia. Ten przestój, narzucony przez dyplomację sojuszników, dezorganizuje harmonogram i marnuje cenne godziny w chwili, gdy armia niemiecka szykuje się do uderzenia. Gdy atak następuje 1 września, część polskich oddziałów nie zakończyła jeszcze rozmieszczenia. Zakłócona mobilizacja z końca sierpnia ilustruje napięcie między logiką wojskową a rachubami dyplomatycznymi – tu ze szkodą dla Polski.
T00-048