Jesienią 1940 roku wiceprzewodniczący Rady Ministrów dąży do zbliżenia z Niemcami, które uważa za trwałego zwycięzcę. Organizuje spotkanie Hitlera, wracającego z Hendaye, z marszałkiem Pétainem, szefem Państwa Francuskiego. Odbywa się ono 24 października 1940 na dworcu w Montoire-sur-le-Loir, w strefie okupowanej.
Hitler chce wciągnąć Vichy do aktywniejszej współpracy przeciwko Wielkiej Brytanii. Pétainowi zależy przede wszystkim na jedności terytorium, na imperium i na losie jeńców – 2 miliony mężczyzn przetrzymywanych w Niemczech służą za środek nacisku. Wie też, że każde zobowiązanie po stronie Rzeszy pociągnęłoby za sobą ciężkie skutki moralne i międzynarodowe.
Chwilę uwiecznia uścisk dłoni marszałka i Führera, uchwycony przez propagandę. Poza tym gestem Pétain musi zdecydować o zasięgu swojej odpowiedzi: zaangażować się w aktywną kolaborację polityczną i wojskową, odrzucić ją, albo ogłosić zasadę „kolaboracji” bez konkretnej treści, by zyskać czas i ustępstwa.
Pétain ogłasza „kolaborację” jako zasadę, bez konkretnych zobowiązań, by uzyskać ustępstwa. W Montoire przyjmuje zasadę „kolaboracji”, ale nie podpisuje żadnego zobowiązania wojskowego przeciw Wielkiej Brytanii; domaga się gwarancji dotyczących imperium i jeńców, których Hitler nie udziela. 30 października oznajmia w radiu, że wstępuje „na drogę kolaboracji”. To słowo, a zwłaszcza fotografia uścisku dłoni, trwale zapadają w pamięć: Montoire staje się symbolem wyboru Vichy, przeciwstawianym w pamięci narodowej Apelowi 18 czerwca. W praktyce kolaboracja państwowa pogłębi się w latach 1941–1942 (policja, gospodarka, wydawanie Żydów), nigdy nie prowadząc do wejścia Francji do wojny u boku Niemiec, na które liczył Hitler. Montoire przesądza o kierunku politycznym reżimu znacznie bardziej, niż wywołuje natychmiastowe skutki wojskowe.
T05-015