16 czerwca 1940 o godzinie 23:00 w Bordeaux prezydent wzywa 84-letniego marszałka Philippe'a Pétaina i powierza mu utworzenie nowego rządu po dymisji Reynauda. Pétain, od 18 maja wiceprezes Rady Ministrów, nie jest zaskoczony: wyciąga z kieszeni gotową listę ministrów – Weygand jako minister obrony narodowej, Darlan – marynarki wojennej, Baudouin – spraw zagranicznych, Bouthillier – finansów.
Co do zasady Pétain już zdecydował: poprosi Niemcy o rozejm. Pytanie nie dotyczy już samej decyzji, lecz jej tempa i formy. Czy przekazać prośbę już w nocy, hiszpańskim kanałem dyplomatycznym, czy poświęcić czas na sformowanie rządu i sprawdzenie procedur? Czy najpierw skonsultować się z sojusznikami, Brytyjczykami i Amerykanami?
Liczy się każda godzina: na froncie armia się rozpada, kolumny uchodźców zapychają drogi, a nieprzyjaciel posuwa się naprzód. Tempo, które wybierze Pétain, zaważy na losie setek tysięcy żołnierzy, którzy wciąż jeszcze walczą.
Pétain działa jeszcze tej nocy, przez ambasadę Hiszpanii, przed północą. Już o 23:45 16 czerwca Baudouin prosi ambasadora Hiszpanii, José Félixa de Lequericę, o przekazanie do Berlina francuskiej prośby o rozejm. Prośba dociera do Niemiec w nocy. Hitler, który chce delektować się chwilą, zwleka kilka dni, zanim wyznaczy ramy negocjacji; odbędą się one w Rethondes 22 czerwca. Pośpiech Pétaina – prośba o rozejm, zanim wyczerpano jeszcze opcję północnoafrykańską – wprowadza Francję na drogę kapitulacji, a wkrótce reżimu Vichy. Skazanemu na śmierć w 1945 roku Pétainowi de Gaulle złagodzi karę; marszałek umrze w więzieniu na wyspie Yeu w 1951 roku.
T04-022