, zastępca dyrektora Muzeów Narodowych, czuwa nad Luwrem w chwili, gdy Europa chwieje się w posadach. 23 sierpnia 1939 roku Niemcy i ZSRR podpisały pakt o nieagresji: Polsce grozi bezpośrednie niebezpieczeństwo, a Francja zobowiązała się jej bronić. Wojna może wybuchnąć za kilka dni, a Paryż obawia się masowych bombardowań.
W Luwrze znajdują się , i tysiące dzieł należących do najcenniejszego dziedzictwa świata. Jaujard przygotowuje się do tego od kryzysu monachijskiego: we wrześniu 1938 roku pierwsze konwoje wywiozły już około 50 obrazów do zamku . Zbudowano skrzynie na miarę, sporządzono listy ewakuacyjne według ważności dzieł i zarezerwowano ciężarówki.
Ale opróżnienie muzeum przed jakimkolwiek wypowiedzeniem wojny grozi zaalarmowaniem opinii publicznej i narażeniem kruchych dzieł na trudy drogi, wstrząsy i niepogodę. Zatrzymanie ich w Paryżu to zakład, że schrony wytrzymają bomby.
Jaujard musi zdecydować: czy bezzwłocznie rozproszyć zbiory po odległych składnicach na prowincji; czy chronić na miejscu, w podziemiach Luwru, najbardziej znane dzieła; czy też poczekać na wypowiedzenie wojny i oficjalny rozkaz rządu, zanim rozpocznie ewakuację.
Jaujard bezzwłocznie rozprasza zbiory po składnicach na prowincji. 25 sierpnia 1939 roku zamyka podwoje na 3 dni, oficjalnie z powodu remontu; w rzeczywistości jego plan wchodzi w życie i 203 pojazdy wywożą 1 862 skrzynie do . , spakowana w skrzynię oznaczoną 3 czerwonymi kropkami, opuszcza muzeum 28 sierpnia; wyrusza 3 października do . W sumie około 5 446 skrzyń trafia do tajnych składnic, od po i Louvigny. Gdy Francja wypowiada wojnę 3 września, większość arcydzieł opuściła już Paryż. Zbiory będą jeszcze przenoszone na południe w czerwcu 1940 roku, a potem przez cały okres okupacji. Jaujard, późniejszy dyrektor Muzeów Narodowych, chroni większość zbiorów Luwru przed zakusami nazistów, czemu sprzyja to, że hrabia , szef niemieckiej służby , zostawia składnice w spokoju. Po wojnie dzieła wracają do Luwru.
T03-172