5 lat wcześniej, w maju 1936 roku, wojska Mussoliniego wkroczyły do Addis Abeby i zrzuciły z tronu cesarza Hajle Syllasje I. Od tamtej pory władca żyje na wygnaniu w Bath w Anglii, w domu Fairfield, podczas gdy Włochy ogłaszają swoje „Imperium” w Afryce Wschodniej. Jego sprawa wydawała się przegrana; jego apel z 1936 roku w Lidze Narodów pozostał martwą literą.
Wejście Włoch do wojny zmienia wszystko. W 1940 roku Brytyjczycy sprowadzają cesarza do Chartumu w Sudanie, by stał się symbolem odzyskania kraju. Teatr działań jest ogromny: Włoska Afryka Wschodnia księcia Aosty jest potężna na papierze, ale odizolowana, odcięta od wszelkiego zaopatrzenia od zamknięcia Morza Czerwonego.
W terenie brytyjski oficer równie błyskotliwy, co ekscentryczny, pułkownik , organizuje : garstkę Europejczyków dowodzących etiopskimi „patriotami” i żołnierzami sudańskimi, przeznaczonymi do nękania okupanta. Wingate chce, by sam cesarz przekroczył granicę i poderwał kraj do powstania. Istnieje jednak opcja odwrotna: pozwolić regularnym armiom Wspólnoty Narodów odzyskać kraj, a wrócić dopiero po zwycięstwie, nie narażając osoby monarchy w niepewnej wojnie partyzanckiej.
Hajle Syllasje przekracza granicę z , by poderwać etiopskich patriotów: 18 stycznia 1941 roku, w towarzystwie Wingate'a, przekracza granicę sudańsko-etiopską w pobliżu wsi Um Iddla; 2 dni później każe wznieść sztandar Lwa Judy na rodzimej ziemi. U boku , która pokonuje setki kilometrów pustyni z kilkoma tysiącami ludzi, skupia wokół siebie patriotów i nęka włoskie garnizony, podczas gdy regularne ofensywy Platta na północy i Cunninghama na południu doprowadzają do załamania kolonii. 5 maja 1941 roku – dokładnie 5 lat po upadku jego stolicy – Hajle Syllasje wraca triumfalnie do Addis Abeby, jako pierwszy władca wygnany przez Oś, który odzyskuje tron. Wzywa wówczas swój lud, by się nie mścił.
T06-037