, urodzony w 1885 roku, były prezes Banku Grecji, nigdy nie marzył o władzy. Został premierem wskutek dziejowego przypadku: 29 stycznia 1941 roku dyktator zmarł na posocznicę, a Korizis odziedziczył fotel w dużej mierze pozbawiony treści, bo w rzeczywistości ster trzymał król .
Od 6 kwietnia niemiecka inwazja zalewa kraj. Linia Metaksasa jest przełamana, Saloniki utracone, a Brytyjczycy już myślą o ponownym zaokrętowaniu wojsk. Front grecki załamuje się z dnia na dzień, a kraj, który całą zimę stawiał czoło Włochom, widzi, jak pierścień się zaciska.
Korizis ma niewiele dźwigni: armia zależy od Papagosa, strategia od króla, a sojusze od Londynu. Ale to on dźwiga symboliczny ciężar narodu w chwili, gdy wszystko się wali. Kontynuowanie przegranej bitwy kosztowałoby tysiące istnień; poproszenie o warunki zerwałoby sojusz z Wielką Brytanią; wycofanie się oznaczałoby dezercję z posterunku.
18 kwietnia, po napiętej rozmowie z królem w hotelu Grande Bretagne – podczas której obaj mężczyźni mieli się starć o sposób prowadzenia wojny – Korizis wraca do domu, przygnieciony. Przed nim kilka dróg, żadna wolna od hańby czy bólu.
Korizis nie przeżywa załamania: 18 kwietnia 1941 roku, wkrótce po rozmowie z królem, odbiera sobie życie w swoim ateńskim domu, strzelając do siebie 2 razy z pistoletu w okolicę serca. Aby uniknąć powszechnej paniki w stolicy, która i tak jest w szoku, jego śmierć zostaje początkowo przedstawiona jako atak serca i nie przeprowadza się żadnej sekcji zwłok – co na długo podsyci przypuszczenia, od najbardziej banalnych po najmroczniejsze, na temat dokładnych okoliczności tragedii, zwłaszcza trudności ze zrozumieniem tego podwójnego strzału. Korizis, premier w dużej mierze bezsilny, lecz niezdolny przeżyć upokorzenia kraju, który reprezentował, zostawia po sobie Grecję, która skapituluje po kilku dniach, i rząd, który będzie musiał uciekać na Kretę, a potem na wygnanie.
T07-039