Radziecka 54 Zmotoryzowana Dywizja Strzelecka (generał ) – 15 000 ludzi, 50 czołgów – atakuje z Repoli 28 grudnia 1939 roku w kierunku Kuhmo, licząc, że wykorzysta załamanie obrony po Suomussalmi i obejdzie od południa odcinek Siilasvuo. Uprzedzeni Finowie już jednak na nią czekają.
Pułkownik , lat 38, dowodzi Brygadą Kuhmo: 4 200 ludzi, 2 pułki rezerwy, kompania narciarzy. Stosuje taktykę motti, ale na niespotykaną dotąd skalę: chce okrążyć całą 54 Dywizję za jednym razem, blokując jej odwrót 250-osobową kompanią narciarzy ustawioną w poprzek drogi.
Od 1 stycznia do 13 marca 1940 roku (73 dni z rzędu) 54 Dywizja jest całkowicie okrążona w lesie Kuhmo – największym motti całej wojny zimowej. Zaopatrują ją tylko zrzuty z powietrza (do celu dociera 15–30% zrzutów). Żołnierze radzieccy kopią okopy w śniegu i lodzie, zabijają konie na jedzenie, palą dokumenty, by się ogrzać.
Vuokko musi zdecydować o strategii wobec przeciwnika osłabionego 60 dniami okrążenia.
Vuokko utrzymał stały nacisk przez nękanie, pozwalając mrozowi dokończyć dzieło. 54 Dywizja nigdy nie została całkowicie unicestwiona – pokój moskiewski z 12 marca 1940 roku „uwolnił” ją w ostatniej chwili. 13 marca z motti pod Kuhmo wyszło 5 000 ocalałych żołnierzy radzieckich (z początkowych 15 000). 8 000 radzieckich żołnierzy zginęło z wyczerpania, mrozu i nocnego nękania. Straty fińskie: 1 340 zabitych, 1 100 rannych. Gusiew – oszczędzony przez taktykę motti – został zdymisjonowany przez Stalina w kwietniu 1940 roku, aresztowany, zwolniony w 1942 roku, by walczyć pod Stalingradem, i zmarł od ran w 1947 roku. Kuhmo stało się taktycznym archetypem długotrwałego motti, badanym przez wszystkie nowoczesne armie.
T02-018