dowiaduje się 22 lutego 1942, że , nie czekając na zgodę Canberry, skierował na północ konwój, który wiezie z Bliskiego Wschodu 7 Dywizję , aby wyładować ją w Rangunie zamiast w Australii. 6 Dywizja płynie za nią. padł 15 lutego: 15 000 Australijczyków jest odtąd w japońskiej niewoli, a zbombardowano 19 lutego.
Od 3 dni Londyn naciska na Canberrę, by użyczyła tej płynącej na czele dywizji, jedynej zdolnej dotrzeć do Birmy na czas. poparł prośbę i obiecał wzmocnić Australię. Curtin już raz odmówił. Churchill stawia go teraz przed faktem dokonanym: słabo eskortowane transportowce płyną ku miastu, któremu grozi japońskie okrążenie.
Za decyzją wojskową kryje się polityczny przełom. W grudniu 1941 Curtin oświadczył publicznie, że Australia zwraca się odtąd ku Ameryce, bez kompleksów i bez zastrzeżeń. Zmiana kursu konwoju jest pierwszym prawdziwym sprawdzianem tej linii.
Curtin musi rozstrzygnąć: zażądać, by konwój zawrócił, a obie dywizje wróciły bronić Australii, nawet za cenę starcia z Churchillem i Rooseveltem; zgodzić się na zmianę kursu i zaangażować 7 Dywizję w kampanię birmańską; albo użyczyć dywizji Rangunowi tylko na kilka tygodni, w zamian za twarde zobowiązanie, że zostanie zluzowana i odesłana do kraju.
Curtin się nie ugina. W depeszy z 23 lutego zrzuca na Churchilla odpowiedzialność za wszystko, co spotkałoby konwój; Londyn natychmiast ustępuje, a transportowce, po postoju zaopatrzeniowym w Colombo, docierają do Australii, gdzie 7 Dywizja wyładowuje się w marcu 1942. 3 marca Curtin godzi się na ograniczony gest: 2 brygady 6 Dywizji, 16 i 17, stacjonują na Cejlonie od marca do sierpnia 1942, po czym same wracają do kraju. pada 8 marca. 7 Dywizja zostanie rzucona na szlak na Nowej Gwinei już w sierpniu. Epizod oznacza strategiczny zwrot Australii ku Waszyngtonowi: Canberra nie pozwoli już Londynowi narzucać sobie imperialnych poświęceń.
T10-029