52-letni jest profesorem prawa międzynarodowego na Sorbonie, byłym delegatem Francji przy Lidze Narodów i jedną z czołowych postaci ruchu kombatanckiego – sam jest inwalidą I wojny światowej. Jako Żyd i żarliwy republikanin odrzuca rozejm. Pod koniec czerwca 1940 przebywa w południowo-zachodniej Francji, w pobliżu granicy.
Po wysłuchaniu de Gaulle'a w radiu postanawia dotrzeć do Londynu. 24 czerwca wsiada na statek w Saint-Jean-de-Luz, a 29 czerwca zgłasza się do de Gaulle'a, który od razu powierza mu sprawy prawne Wolnej Francji: Cassin ma nadać podstawę prawną ruchowi, który na tym etapie składa się jedynie z osamotnionego generała i garstki ochotników.
Dla Cassina stawka jest ogromna. Przyjęcie propozycji oznacza całkowite zerwanie z Vichy, które uzna go za zdrajcę, oraz związanie swojego nazwiska i wiedzy z niepewnym przedsięwzięciem. Wolna Francja potrzebuje solidnych ram prawnych, by istnieć wobec innych państw, a tylko on, albo niemal tylko on, może je zapewnić.
Cassin przyjmuje propozycję od razu, przekonany, że Wolna Francja potrzebuje podstawy prawnej. Wraz z de Gaulle'em opracowuje umowę z 7 sierpnia 1940 między Churchillem a de Gaulle'em, która daje Wolnej Francji pierwszą uznaną podstawę prawną. Staje się jednym z czołowych prawników walczącej Francji, a po wojnie zostanie wiceprezesem Rady Stanu (1944–1960), a następnie jednym z głównych autorów Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, przyjętej w 1948 roku. W 1968 otrzyma Pokojową Nagrodę Nobla, a w 1987 spocznie w Panteonie. Jego przystąpienie do de Gaulle'a 29 czerwca 1940 pokazuje różnorodność pierwszych Wolnych Francuzów – tu prawnika, który wnosi do rodzącego się ruchu to, czego temu ruchowi najbardziej brakuje: prawomocność opartą na prawie.
T04-046