Generał , premier polskiego rządu na uchodźstwie i dowódca odtworzonej we Francji armii polskiej, patrzy, jak upada drugi kraj, który go przyjął. Po upadku Polski w 1939 roku ulokował swój rząd i wojsko – około 80 000 żołnierzy – na ziemi francuskiej. W czerwcu 1940 roku polską armię znów ogarnia chaos klęski.
18 czerwca, gdy Pétain poprosił już o rozejm, Sikorski i jego ministrowie muszą opuścić Bordeaux i atlantyckie wybrzeże przed nadejściem Niemców. Chodzi nie tylko o ucieczkę, lecz o ocalenie samej idei walczącej Polski, 2 razy wygnanej ze swojego terytorium.
Bohater wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku, długo odsuwany na boczny tor za rządów Piłsudskiego, Sikorski od 1939 roku uosabia ciągłość państwa polskiego. Wybór środka transportu w zatłoczonym, a wkrótce okupowanym porcie nie jest obojętny: chodzi o dotarcie do Anglii bez wpadnięcia w ręce nieprzyjaciela, by po raz trzeci odtworzyć siły polskie na ziemi brytyjskiej.
Sikorski wybiera samolot, szybki, lecz ryzykowny: 18 czerwca odlatuje do Wielkiej Brytanii, 19 czerwca spotyka się z Churchillem, a 20 czerwca jest już na stałe w Londynie. Przenosi rząd polski do Londynu i po raz trzeci przystępuje do odtwarzania sił polskich, które w szczytowym okresie będą liczyć kilkaset tysięcy ludzi (lotnicy w RAF, marynarka wojenna, 1 Korpus, , ) i znajdą się wśród najbardziej zaangażowanych w obozie alianckim. Sikorski ginie 4 lipca 1943 roku w katastrofie swojego samolotu przy starcie z Gibraltaru – wypadku, który do dziś budzi kontrowersje. Jego wyjazd z Bordeaux w czerwcu 1940 roku ratuje ciągłość państwa polskiego na uchodźstwie i jego armii.
T04-029