Wiosną 1941 roku sytuacja obozu aliantów wygląda ponuro: Bałkany i Grecja padły, Rommel odzyskał Cyrenajkę, Atlantyk wykrwawia się od ataków U-Bootów, a Bismarck właśnie zatopił Hooda. Lend-Lease zapewnia dostawy sprzętu, ale na co się to zda, jeśli statki, które go wiozą, idą na dno po drodze? Kwestia osłony konwojów przez amerykańską marynarkę wojenną staje na porządku dnia, na granicy aktu wojny.
Amerykańska opinia publiczna jest w większości nadal przeciwna wejściu do wojny; izolacjonistyczny ruch America First z Lindberghem pozostaje potężny. Roosevelt posuwa się więc krok po kroku, dbając o to, by nie wyprzedzić opinii, którą uważa za wciąż niechętną, a jednocześnie przygotowując kraj na zaangażowanie, które uważa za nieuniknione.
27 maja 1941 roku prezydent musi zdecydować o tonie i zasięgu wielkiego przemówienia radiowego. Czy ogłosić wzmocniony stan zagrożenia, by zmobilizować przemysł i uzasadnić stanowcze kroki, nie przekraczając progu wojny; ograniczyć się do uspokajających słów, by nie drażnić opinii publicznej; czy też pójść o krok dalej, zapowiadając zbrojną eskortę konwojów, ryzykując incydenty z U-Bootami?
Roosevelt ogłasza nieograniczony stan zagrożenia, nie wypowiadając wojny. 27 maja 1941 roku, w pogadance radiowej, której słuchają dziesiątki milionów Amerykanów, proklamuje „nieograniczony stan zagrożenia narodowego” (unlimited national emergency), oświadczając, że w grze jest obrona półkuli zachodniej i wolność mórz, a Stany Zjednoczone podejmą „wszelkie niezbędne środki”, by zapewnić dostawy sprzętu przeciwnikom Osi. Zatrzymuje się na progu zbrojnej eskorty, której jeszcze nie zapowiada. Przemówienie wyznacza nowy etap zaangażowania amerykańskiego: w następnych miesiącach nastąpią zajęcie Islandii, pierwsze incydenty z U-Bootami (Greer, Reuben James) i rozkaz „strzelać na widok”. Roosevelt nadal ostrożnie zmierza ku wojnie, którą w grudniu Pearl Harbor uczyni nieuniknioną.
T07-027