Po tygodniach namiętnej debaty narodowej Kongres Stanów Zjednoczonych uchwala na początku marca 1941 roku ustawę o Lend-Lease, która upoważnia prezydenta do dostarczania sprzętu wojennego narodom, których obrona jest uznana za kluczową dla Stanów Zjednoczonych, bez natychmiastowej zapłaty. Roosevelt dysponuje odtąd potężnym narzędziem, ale musi określić jego konkretny zakres.
Wielka Brytania, u kresu zasobów dewizowych, oczekuje pomocy masowej i szybkiej. Rysują się jednak inni kandydaci: Chiny walczące z Japonią, napadnięta Grecja, a wkrótce może i inni. Roosevelt wie też, że każdy dolar i każdy statek wysłany za granicę to zasoby odjęte od zbrojeń amerykańskich, wciąż raczkujących, i że izolacjoniści czyhają na każde potknięcie.
Prezydent musi zdecydować o pierwszym wielkim przydziale środków – 7 miliardów dolarów – i o zakresie programu: skoncentrować pomoc wyłącznie na Wielkiej Brytanii, pierwszym bastionie; otworzyć ją od razu dla wszystkich przeciwników Osi; albo dozować ją ostrożnie, by nie osłabić obrony Stanów Zjednoczonych. Wybór decyduje o samej naturze roli Ameryki w tej wojnie.
Roosevelt podpisuje ustawę 11 marca 1941 roku i na razie przede wszystkim wspiera Wielką Brytanię – to ona jest głównym beneficjentem – kładąc jednocześnie podwaliny pod szersze otwarcie na wszystkich przeciwników Osi: program zostanie rozszerzony na Chiny, a po czerwcu 1941 roku na ZSRR. Administruje nim , lecz w rzeczywistości kieruje nim ; Lend-Lease staje się wielkim materialnym instrumentem koalicji alianckiej: dziesiątki miliardów dolarów w broni, żywności i surowcach, bez przymusu natychmiastowego zwrotu. To akt, który czyni ze wciąż neutralnych Stanów Zjednoczonych faktyczny „arsenał demokracji” i który przypieczętowuje ich zaangażowanie w wojnę prawie 9 miesięcy przed Pearl Harbor. Churchill nazwie go „najmniej podłym czynem w dziejach”.
T07-003