Pod koniec czerwca 1940 musi określić politykę Stanów Zjednoczonych wobec rozbitej Francji. Rząd Pétaina urządza się i cieszy się uznaniem dyplomatycznym Waszyngtonu, gdzie ambasador , wkrótce zastąpiony przez admirała Leahy'ego, prowadzi z nim rozmowy. Jednocześnie nieznany generał, de Gaulle, wzywa z Londynu do kontynuowania wojny.
Sekretarz stanu przedstawia Rooseveltowi sprawę tego „generała de Gaulle'a”, pozbawionego podstaw prawnych: niedawno awansowanego oficera, byłego podsekretarza stanu w upadłym rządzie, którego prasa brytyjska zaczyna nazywać „Wolnymi Francuzami”. Churchill ze swej strony jest gotów go uznać.
Roosevelt musi wybrać spośród 3 linii: uznać de Gaulle'a za przedstawiciela walczącej Francji, trzymać się wyłącznie Vichy albo grać na 2 fronty. W Waszyngtonie opinia publiczna pozostaje w większości przeciwna jakiemukolwiek zaangażowaniu, a rok 1940 to rok wyborczy, w którym Roosevelt ubiega się o bezprecedensową trzecią kadencję. Jego decyzja zaważy na latach stosunków francusko-amerykańskich i zadecyduje o miejscu Francji w przyszłej koalicji.
Roosevelt grał na 2 fronty – oficjalnie Vichy, po cichu de Gaulle – i tej linii trzymał się do końca 1942 roku. Vichy pozostało uznawane, a ambasadorami byli kolejno Bullitt i Leahy; de Gaulle'a nie przyjęto w Waszyngtonie przed 1944 rokiem. Ta polityka zrodziła trwałą nieufność między Rooseveltem a de Gaulle'em, choć Churchill uznał de Gaulle'a już 28 czerwca 1940 za „przywódcę Wolnych Francuzów”. Napięcia ujawniły się na Saint-Pierre i Miquelon (grudzień 1941), na Madagaskarze (1942) i podczas alianckiego desantu w Afryce Północnej (listopad 1942). Amerykański wybór z czerwca 1940 utrwalił na lata dwuznaczność stanowiska Stanów Zjednoczonych wobec Francji podzielonej między Wolną Francję a Vichy.
T04-044