Pod koniec czerwca 1940 rząd Pétaina musi opuścić Bordeaux, ponieważ wybrzeże atlantyckie przechodzi pod okupację niemiecką. W strefie wolnej potrzebna jest tymczasowa stolica, a wyboru trzeba dokonać w ciągu kilku dni: rozejm nakazuje opuszczenie strefy okupowanej, więc cała administracja musi się w pośpiechu przenieść, zanim zamknie się linia demarkacyjna. Rozważa się kilka miast.
Lyon, drugie co do wielkości miasto Francji, zapewnia prestiż i duże możliwości, uchodzi jednak za położony zbyt blisko linii demarkacyjnej i za politycznie „lewicowy”. Clermont-Ferrand w Owernii jest miastem neutralnym, ale ma za mało hoteli i biur. Marsylia leży zbyt daleko i jest narażona od strony morza. Mówi się też o Tuluzie i Pau. Żadne miasto nie zapewnia bez trudu zakwaterowania, biur i łączności, jakich wymagają całe ministerstwa i tysiące przeniesionych urzędników.
Wybór, z pozoru logistyczny, jest także polityczny: chodzi o trwałe osadzenie władzy z dala od okupowanego Paryża, ale w miejscu, które da jej środki do rządzenia. Pétain i jego otoczenie muszą rozstrzygnąć między prestiżem, neutralnością a możliwościami materialnymi.
Pétain wybrał Vichy ze względu na wyjątkową bazę hotelową i infrastrukturę – o wyborze przesądziła wyłącznie możliwość pomieszczenia urzędów. Vichy, spokojne uzdrowisko liczące 25 000 mieszkańców, dysponowało kilkuset hotelami, w których można było zakwaterować ministerstwa, kasynem nadającym się na salę obrad parlamentu i nowoczesną siecią telefoniczną. Rząd urzędował tam od 1 lipca 1940. Hotel du Parc stał się rezydencją marszałka i siedzibą władzy; kasyno przystosowano na potrzeby Zgromadzenia Narodowego, które 10 lipca przyznało tam marszałkowi pełnię władzy. Określenie „reżim Vichy” przyjęło się natychmiast. Miasto pozostało stolicą „Państwa Francuskiego” do sierpnia 1944, a jego nazwa stała się historycznym synonimem kolaboracji. Ten wybór, podyktowany względami hotelowymi, na trwałe związał z uzdrowiskiem najbardziej obciążające wspomnienie w dziejach Francji XX wieku.
T04-045