W przeddzień 1 września 1939 roku sztukasy czekają na lotnisku w Nieder-Ellguth, kilka minut lotu od granicy polskiej. Wieluń, małe miasto po drugiej stronie, nie ma ani garnizonu, ani obrony przeciwlotniczej: z obiektów ma tylko szpital, młyny, browar i skromną cukrownię na skraju.
Poranne rozpoznanie wykrywa polskie jednostki około 12 kilometrów na południowy zachód – nie w mieście. Dowódca lotniczy musi wyznaczyć cel pierwszych fal, wiedząc, że doktryna Luftwaffe zakłada także wypróbowanie bombardowania nurkującego na rzeczywistym celu.
Uderzyć w miasto bez udowodnionego celu wojskowego, zaatakować wojska wykryte poza zabudową czy odłożyć atak: decyzja zapada w pierwszych minutach wojny.
Richthofen zlecił atak na samo miasto. Już około 4:40 – jeszcze przed pierwszymi strzałami na Westerplatte – sztukasy Waltera Sigla zrzuciły bomby na Wieluń, pozbawiony jakiejkolwiek obrony. W ciągu 9 godzin około 380 bomb (około 46 000 kg) zniszczyło 70% miasta (do 90% w centrum), trafiło w szpital oznaczony znakiem Czerwonego Krzyża i zabiło kilkaset cywilów (często przytaczana liczba 1 200 ofiar jest przedmiotem sporu). Sigel zameldował, że „nie poczynił żadnych istotnych obserwacji wroga”. Historycy (, ) widzą w wyborze tego niebronionego celu przygranicznego próbę bombardowania nurkującego; atak, przeprowadzony bez wypowiedzenia wojny, uchodzi za jedną z pierwszych zbrodni wojennych tego konfliktu. 2 próby wszczęcia postępowania w RFN (1978, 1983) zostały umorzone.
T01-110