, lat 47, jest podsekretarzem stanu w rządzie Roosevelta od 1937 roku. Jest prawą ręką sekretarza stanu Cordella Hulla, a zarazem ma bezpośredni dostęp do Białego Domu dzięki wieloletniej osobistej przyjaźni z Rooseveltem (poznali się w szkole Groton w pierwszych latach XX wieku). Dyplomata z zawodu, specjalista od Ameryki Łacińskiej i Europy, poliglota, żonaty z dziedziczką z Nowego Jorku.
Po upadku Polski Roosevelt i Welles opracowują plan: wysłać Wellesa z misją rozpoznawczą do Europy, na spotkania z Mussolinim (Rzym), Hitlerem (Berlin), Daladierem (Paryż), Chamberlainem (Londyn), a może także ze Stalinem (Moskwa). Deklarowanym celem miałoby być „sondowanie szans na pokój negocjowany”. Dokładny charakter mandatu – zwykłe zbieranie informacji, granie na zwłokę czy prawdziwa próba mediacji – pozostaje jednak do ustalenia i przesądzi o kształcie całego przedsięwzięcia dyplomatycznego i o sposobie komunikacji.
Hull jest sceptyczny: obawia się, że misja Wellesa publicznie zalegitymizuje reżimy nazistowski i faszystowski w samym środku wojny. jest nastawiona wrogo: jej zdaniem negocjowanie z Hitlerem oznaczałoby porzucenie Polski. Roosevelt chce jednak, z myślą o wyborach prezydenckich w listopadzie 1940 roku, pokazać Amerykanom, że „spróbował wszystkiego” dla pokoju, zanim pogodzi się z wojną. Misję zaplanowano na początek 1940 roku. Pozostaje ustalić jej formułę: przejrzystość wobec prasy, dyskrecja zarezerwowana dla prezydenta czy rozwiązanie pośrednie. Jaki mandat i jaką widoczność nadać podróży?
Roosevelt i Welles nadają misji charakter otwarty, ale z wyraźnie określonym mandatem – żadnych negocjacji, tylko wysłuchanie przywódców – i ogłaszają ją publicznie 9 lutego 1940 roku. Welles wyrusza 17 lutego 1940 roku liniowcem do Neapolu. Spotyka się z Mussolinim i Cianem (26 lutego), Ribbentropem (1 marca), Hitlerem (2 marca, w Kancelarii Rzeszy), Göringiem (3 marca) i Rudolfem Hessem (4 marca). Następnie jedzie do Paryża (Daladier 7 marca, Reynaud 8 marca) i Londynu (Chamberlain 11 marca, Halifax, Churchill jako Pierwszy Lord Admiralicji 13 marca). Wizyty w Moskwie nie ma (Stalin odmówił). Powrót do Waszyngtonu następuje 29 marca 1940 roku. Sprawozdanie dla Roosevelta: Hitler nie bierze pod uwagę pokoju bez całkowitego zwycięstwa; Mussolini się waha, ale przechyli się ku Osi; alianci są militarnie słabi i politycznie podzieleni. Misja, uznana po latach przez niektórych historyków () za bezużyteczną, dostarcza jednak Rooseveltowi bezpośrednich ocen, które będą wyznaczać kierunek polityki amerykańskiej. 6 tygodni po powrocie Wellesa zaczyna się niemiecka ofensywa na Zachodzie (10 maja 1940). Czy misja zyskała cenny czas, czy zużyła ostatnią nadzieję na pokój? Spór trwa do dziś.
T01-059