Umocniona pozycja Liège została zmodernizowana w latach 30. 4 nowymi fortami: Eben-Emael, Battice, Tancrémont i Aubin-Neufchâteau. 10 maja 1940 roku najsłynniejszy z nich, Eben-Emael, pada w ciągu kilku godzin pod szturmem niemieckich szybowców. Szok jest ogromny: jeśli „najsilniejszy fort świata” ulega od razu, na co stać pozostałe?
Aubin-Neufchâteau, zbudowany w 1936 roku, nie jest nawet całkowicie ukończony. Jego załoga, około 500 ludzi, zostaje szybko odcięta na tyłach wojsk niemieckich prących na zachód i poddana metodycznemu ostrzałowi artylerii i sztukasów.
Komendant staje przed okrutnym dylematem. Może bronić fortu, wiązać wojska niemieckie i zyskiwać dni, ale bez nadziei na odsiecz i za cenę rosnących strat. Może skapitulować, by oszczędzić załogę, gdy działa zostaną w większości unieszkodliwione, a zapasy amunicji uszczuplone. Może też spróbować rozpaczliwego wypadu. Wartość poświęcenia mierzy się dniami wyrwanymi nieprzyjacielowi, podczas gdy trzon armii belgijskiej wycofuje się za jego plecami.
Komendant bronił fortu możliwie najdłużej: Fort Aubin-Neufchâteau opierał się około 12 dni, we współdziałaniu z sąsiednim fortem Battice, wiążąc siły niemieckie na tyłach frontu. Dopiero po wyczerpaniu amunicji i unieszkodliwieniu większości dział załoga – około 526 ludzi – poddała się 21 maja 1940 roku. Obrona fortów Liège, przyćmiona spektakularnym upadkiem Eben-Emael, ukazała inne oblicze kampanii: odizolowane załogi, które uparcie broniły pozycji skazanych na upadek, by zyskać czas dla wycofującej się armii.
T03-090