Po radzieckich klęskach z grudnia 1939 i stycznia 1940 roku – Suomussalmi, Raate, Tolvajärvi, Kollaa – Stalin odwołuje 7 stycznia 1940 roku naczelnego dowódcę Klimenta Woroszyłowa, a powierza Siemionowi Tymoszence, 44-letniemu komandarmowi 1. rangi. Ten dowodził Frontem Ukraińskim podczas inwazji na Polskę we wrześniu 1939 roku i należy do nielicznych nowoczesnych generałów radzieckich, którzy przetrwali Wielką Czystkę.
W ciągu 3 tygodni Timoszenko przebudowuje całą strategię radziecką. Koncentruje siły na Przesmyku Karelskim, wzdłuż osi Wyborg–Helsinki, jedynym teatrze działań, na którym zwycięstwo strategiczne pozostaje możliwe; przyjmuje doktrynę głębokiego przenikania, opartą na przytłaczającej artylerii – 1 800 dział skupionych na 80 km frontu; dodaje do tego masowe wsparcie lotnicze: 1 000 samolotów Tupolew SB i Polikarpow. W sumie gromadzi 600 000 ludzi, 1 500 czołgów – T-26, BT-7 i prototyp KV-1 – oraz 2 400 dział. Naprzeciw, na linii Mannerheima, stoi około 130 000 Finów z 50 działami przeciwpancernymi, bez żadnych odwodów pancernych.
Ofensywa rusza 1 lutego 1940 roku od 9-dniowego przygotowania artyleryjskiego, najintensywniejszego do tamtej pory w historii wojen: ponad 800 000 pocisków spada na 80 km frontu. Odcinek Summy, centralny rygiel linii Mannerheima, zostaje zasypany ogniem. Od 11 do 13 lutego piechota radziecka, wspierana przez czołgi KV-1, których fińskie 37-milimetrowe działa przeciwpancerne Bofors nie są w stanie przebić, przełamuje obronę na głębokość 5 km.
Timoszenko musi zdecydować, jak wykorzystać to przełamanie.
Timoszenko podjął szybkie natarcie na Wyborg i dalej. Od 13 do 29 lutego 1940 roku posunęła się o 25 km na odcinku 60 km frontu, zdobyła kanał Saimaa (16 lutego), okrążyła Wyborg (23 lutego) i weszła do miasta (w połowie ewakuowanego przez Finów) 1 marca. Mannerheim zameldował rządowi Rytiego 28 lutego, że armia fińska nie utrzyma się dłużej niż 2 tygodnie – zasoby ludzkie wyczerpane, amunicja na minimum, brak odwodów pancernych. Delegacja fińska wyjechała do Moskwy 6 marca. Pokój moskiewski podpisano 12 marca 1940 roku o 23.00. Warunki: Finlandia oddała 11% swojego terytorium – Przesmyk Karelski, Wyborg (drugie co do wielkości miasto kraju), okolice Sortavali, półwysep Hanko (dzierżawiony na 30 lat), część Kuusamo i Salli – łącznie 35 000 km², a 422 000 fińskich uchodźców ewakuowano na południowy zachód. Finlandia zachowała niepodległość. Bilans wojny zimowej (105 dni): Finlandia 25 904 zabitych i 43 557 rannych; ZSRR 131 476 zabitych (dane ujawnione po 1991 roku), 325 000 rannych lub zaginionych, 5 600 jeńców, 3 543 utracone czołgi i 594 utracone samoloty. W maju 1940 roku Timoszenko został awansowany na marszałka Związku Radzieckiego i mianowany ludowym komisarzem obrony. Wniosek, jaki Hitler wyciągnął z wojny zimowej: „ jest słaba, rozpadnie się jak zbutwiała rudera, gdy tylko się ją uderzy”. Była to diagnoza katastrofalnie błędna, która zainspirowała operację Barbarossa.
T02-015