Na początku lipca 1939 roku Japończycy przechodzą do ofensywy nad Chałchyn Goł. W nocy z 2 na 3 lipca forsują rzekę na północy i zajmują górę Bajn-Cagan na zachodnim brzegu, utrzymywanym przez Sowietów. Jeśli Japończycy się tam umocnią i wyjdą na tyły sowieckiego ugrupowania, może się zawalić cały front Żukowa.
Żukow ocenia niebezpieczeństwo w ciągu paru godzin. Jego brygady pancerne są pod ręką, ale piechota towarzysząca i artyleria są jeszcze daleko lub w trakcie przegrupowania. Zgodnie z ostrożną doktryną powinien poczekać, aż zbierze zrównoważone siły połączonych rodzajów wojsk, i dopiero wtedy kontratakować.
Lecz czas gra przeciwko niemu: każda godzina oddana Japończykom pozwala im okopać się na wzgórzu. Rysują się 3 możliwości. Rzucić od razu same czołgi na szturm wzgórza, nie czekając na piechotę, za cenę ciężkich strat, ale by odzyskać inicjatywę? Poczekać na zebranie pełnych sił połączonych rodzajów wojsk, pozwalając wrogowi umocnić się na pozycjach? A może wycofać się i utworzyć nową linię w głębi? Decyzję trzeba podjąć natychmiast.
Żukow natychmiast rzucił do szturmu same brygady pancerne: rzucił je do frontalnego kontrataku na Bajn-Cagan, nie czekając na piechotę, godząc się na wysokie straty w czołgach, by nie dać Japończykom czasu na okopanie się. Ryzyko się opłaciło: zaatakowani przez czołgi i ostrzeliwani przez lotnictwo, Japończycy zostali odrzuceni za rzekę z ciężkimi stratami. Bitwa o Bajn-Cagan złamała japońską ofensywę na zachodnim brzegu i potwierdziła styl Żukowa – śmiałość, zmasowanie sił i gotowość do podjęcia ryzyka – który w pełni objawił się w sierpniowej kontrofensywie.
T00-022