Od lipca Żukow cierpliwie gromadzi nad rzeką Chałchyn Goł potężne zgrupowanie wszystkich rodzajów wojsk: setki czołgów i dział, silne lotnictwo, zapasy dowiezione na odległość setek kilometrów szlaków. Mnoży pozorowane działania, by przekonać Japończyków, że szykuje się do zimowania w obronie.
W połowie sierpnia jego ugrupowanie jest gotowe. Sytuacja polityczna jednak się zaostrza: w Moskwie trwają tajne rokowania z Berlinem, a szybkie zakończenie sprawy mongolskiej służyłoby interesom Stalina. Żukow wie, że jego przewaga materialna jest chwilowa, a efekt zaskoczenia nie potrwa długo.
Nadszedł moment wyboru. Natychmiast rozpocząć wielką ofensywę okrążającą, by jednym uderzeniem zniszczyć japońską 6 Armię, stawiając na zaskoczenie i przewagę sił, choć grozi to kosztowną porażką? Poprzestać na metodycznym odpieraniu przeciwnika bez dążenia do jego zniszczenia? A może jeszcze poczekać, by zgromadzić więcej środków, ryzykując utratę efektu zaskoczenia? Decyzja będzie miała skutki daleko poza mongolskim stepem.
Żukow rozpoczął wielką ofensywę okrążającą, by zniszczyć armię japońską: 20 sierpnia 1939 roku rozpoczął kleszczowe uderzenie połączonych rodzajów wojsk, które zaskoczyło Japończyków i zamknęło kocioł wokół ich sił. W ciągu około 10 dni japońska 6 Armia została rozgromiona, przy ciężkich stratach obu stron. Zawieszenie broni nastąpiło w połowie września. Zwycięstwo nad Chałchyn Goł, w połączeniu z szokiem po pakcie niemiecko-radzieckim, na trwałe odwróciło Japonię od strategii ekspansji na północ przeciwko ZSRR: Tokio zwróciło się ku południowi i Pacyfikowi. Bitwa wyniosła też Żukowa, późniejszego marszałka i twórcę wielkich radzieckich zwycięstw. Dla Armii Czerwonej to zwycięstwo potwierdziło doktrynę współdziałania rodzajów wojsk, która zainspirowała jej późniejsze wielkie ofensywy.
T00-040