Lato 1943 roku. Penicylina, pierwszy naprawdę skuteczny antybiotyk, nadal powstaje w znikomych ilościach: niemal całość zarezerwowano dla sił zbrojnych, które przygotowują nadchodzące desanty. Dla ludności cywilnej zostaje prawie nic, a prośby napływają z całego kraju: od lekarzy, rodzin umierających chorych, szpitali.
War Production Board powierza Chesterowi Keeferowi, profesorowi z Bostonu i przewodniczącemu Komitetu Chemioterapii, rozdział tych resztek. Prasa wkrótce nazywa go „carem penicyliny”. Każda fiolka, którą przyznaje, to fiolka odmówiona innemu pacjentowi, często skazanemu na śmierć.
Keefer musi ustalić zasadę podziału. Czy ulżyć jak największej liczbie rozpaczliwie chorych w imię współczucia, skupić lek w kilku ośrodkach, by naukowo ustalić jego zastosowanie, czy utrzymać pulę cywilną na minimum, by wszystko zachować dla wysiłku wojennego?
Keefer wybrał drogę naukową, skupiając lek w kilku szpitalach, by naukowo ustalić jego zastosowanie. Cywilną penicylinę zarezerwował dla niewielkiej liczby wybranych szpitali i do każdego wniosku wymagał kompletnej dokumentacji medycznej: decyzje zapadały „na podstawie medycznej, nie emocjonalnej”. Dawki trafiały przede wszystkim do przypadków o wysokiej śmiertelności, które nie zareagowały na inne leczenie, a pacjentów klasyfikowano między innymi według ich „przydatności dla badań”. To rygorystyczne, bolesne, lecz metodyczne racjonowanie pozwoliło szybko ustalić wskazania, dawkowanie i ograniczenia antybiotyku, przyspieszając jego masowe wprowadzenie w latach 1944–1945.
T16-001