zasiada w Londynie jako jeden z 2 żydowskich przedstawicieli Rady Narodowej RP, organu doradczego przy polskim rządzie na uchodźstwie. Od jesieni 1941 roku kurierzy konspiracji krajowej przywożą wiadomości: rozstrzeliwania dziesiątek tysięcy Żydów w lasach na wschodzie, jak w Rumbuli pod Rygą w grudniu 1941 roku, oraz pierwsze mordy w samochodach-komorach gazowych w Chełmnie nad Nerem w okupowanej Polsce, od tej samej zimy. Podawane liczby przekraczają wszystko, co ktokolwiek sobie wyobrażał.
Informacje są fragmentaryczne, przekazywane z ust do ust, z kryjówki do kryjówki, a w szczegółach bywają nie do zweryfikowania. Schwarzbart wie, że rozpowszechnienie ich bez formalnego dowodu naraża go na zarzut przesady, a nawet propagandy: część prasy i alianckiej dyplomacji traktuje już takie relacje jako wojenne pogłoski. W samej Radzie niektórzy polscy działacze obawiają się, że cierpienie żydowskie przesłoni cierpienie całego narodu. Ale czekanie na potwierdzenie oznacza stracone tygodnie, w trakcie których mordy trwają.
Schwarzbart musi zdecydować o losie tych raportów. Może ogłosić informację natychmiast, ryzykując, że nikt w nią nie uwierzy, a jego samego oskarżą o sianie paniki; najpierw spróbować potwierdzić świadectwa innymi źródłami, zanim cokolwiek upubliczni; albo przekazać dane dyskretną drogą dyplomatyczną rządu na uchodźstwie, licząc na działanie aliantów bez czołowego zderzenia z publiczną niewiarą.
jest jednym z pierwszych żydowskich działaczy w Londynie, którzy poznają skalę mordów; alarmuje bez wytchnienia, urządza konferencje prasowe i już w 1942 roku mówi o 1 milionie zabitych. Na Zachodzie informacje długo są bagatelizowane i przyjmowane z niedowierzaniem, zarówno przez aliancką dyplomację, jak i przez niektórych członków Rady Narodowej RP. Systematyczna eksterminacja trwa jednak dalej: Chełmno i rozstrzeliwania na wschodzie są tylko preludium do zamordowania blisko 6 milionów Żydów Europy. , drugi żydowski przedstawiciel w Radzie, odbierze sobie życie w Londynie w maju 1943 roku na znak protestu przeciwko obojętności aliantów i zagładzie getta warszawskiego.
T10-071