Po włoskim rozejmie z 8 września 1943 roku Niemcy zajmują północ Włoch. Turyn znajduje się pod ich kontrolą, a Fiat, pierwszy koncern przemysłowy kraju, trafia pod nadzór organizacji zbrojeniowej Rzeszy. , dyrektor generalny od 1928 roku i dyrektor zarządzający od 1939 roku, widzi, jak napływają żądania: ciężarówki, silniki, sprzęt wojenny dla Wehrmachtu.
Niemcy grożą. Produkcja uznana za niewystarczającą może oznaczać aresztowanie kierownictwa, zajęcie zakładów, a nawet demontaż obrabiarek i wywiezienie ich do Niemiec. Ale pełna współpraca to zbrojenie okupanta i zdrada kraju, który zwrócił się już przeciwko Osi.
Valletta nie należy do partii faszystowskiej, jego sympatie leżą gdzie indziej. Musi zdecydować, jak lawirować między niemieckim naciskiem, buntującymi się robotnikami a coraz bardziej niepewnym wynikiem wojny.
Valletta prowadził podwójną grę. Utrzymał zakłady w nominalnej pracy, by uniknąć ich demontażu i wywózki maszyn do Niemiec, a jednocześnie mnożył preteksty, by spowalniać i hamować produkcję zbrojeniową przeznaczoną dla Rzeszy. Równolegle Fiat potajemnie wspierał finansowo ruch oporu i tolerował wewnętrzny sabotaż ze strony komórek robotniczych. Ta linia przyniosła mu po wyzwoleniu oskarżenia o kolaborację (i tymczasowe odsunięcie przez komitety wyzwolenia), zanim został zrehabilitowany; zakład Mirafiori i jego wyposażenie zostały w ten sposób w dużej mierze zachowane na potrzeby powojennej odbudowy.
T17-001