Prezydent stoi na czele autorytarnego reżimu, który od czasu narastania napięć w Europie prosperował, grając na dwa fronty. Jego podpisało kontrakty z Niemcami, sprowadzało maszyny i eksportowało surowce do Rzeszy, a jednocześnie korzystało z dyplomatycznej hojności Waszyngtonu. Ta wyrachowana dwuznaczność dotąd służyła jego interesom, ale Pearl Harbor zmienił reguły gry: Stany Zjednoczone wymagają teraz, by ich sąsiedzi opowiedzieli się po jednej ze stron.
Na konferencji panamerykańskiej zwołanej w presja Waszyngtonu jest ogromna. Podsekretarz stanu obiecuje broń, kredyty i wielkie inwestycje w brazylijskie hutnictwo, jeśli Vargas ustawi Brazylię po stronie aliantów. Wysunięty północno-wschodni cypel Brazylii, oddalony od Afryki zaledwie o 3 000 kilometrów, stanowi dla alianckich konwojów niezrównany pomost powietrzny i morski. Berlin ze swojej strony po cichu grozi brazylijskiej flocie handlowej.
Vargas musi wybrać spośród 3 opcji, które zadecydują o przyszłości Brazylii na całe dziesięciolecia: zerwać z Osią i przyjąć amerykańskie gwarancje, ryzykując niemieckie represje; zachować neutralność handlową i dalej czerpać korzyści z obu obozów, nie wystawiając się na ryzyko; albo grać na zwłokę, obiecując zerwanie w przyszłości bez formalnych zobowiązań, tak by zyskać na czasie i nie zrazić partnerów po żadnej ze stron.
Vargas zrywa z Osią w 28 stycznia 1942. W odwecie niemieckie U-Booty w następnych tygodniach torpedują kilka brazylijskich statków, powodując śmierć setek cywilów. Oburzenie skłania Brazylię do wypowiedzenia wojny Niemcom i Włochom w sierpniu 1942. Jako jedyny kraj Ameryki Łacińskiej, który wysyła wojska lądowe do Europy, Brazylia posyła korpus ekspedycyjny liczący 25 000 ludzi do walk we Włoszech w latach 1944–1945, podczas gdy jej bazy na północnym wschodzie zabezpieczają aliancki szlak powietrzny do Afryki.
T10-061