Po kapitulacji Belgii i uwięzieniu króla rozległe Kongo Belgijskie – kolonia bogata w surowce strategiczne (miedź, cyna, kauczuk, a przede wszystkim uran z Katangi) – staje przed decydującym pytaniem. Legalny rząd belgijski schronił się w Londynie, by prowadzić wojnę dalej; król zaś jest więźniem w kraju. Którą linię obrać?
Gubernator generalny musi rozstrzygnąć. Może związać Kongo z aliantami, pod władzą rządu w Londynie, oddając jego zasoby i na służbę wysiłkowi wojennemu. Może pozostać neutralny lub wyczekujący, aż wyjaśni się belgijska sytuacja polityczna. Może też szukać porozumienia z okupantem, jak zalecają niektórzy w metropolii.
Stawka jest ogromna: kolonia to baza, zasoby i spore siły. Kongo przyłączone do sprawy alianckiej dałoby wolnej Belgii realne znaczenie w wojnie; Kongo zneutralizowane lub przejęte pod wpływ wroga pozbawiłoby aliantów cennych atutów – w tym wkrótce uranu o historycznym przeznaczeniu.
Ryckmans wyraźnie wybiera związanie Kongo z aliantami: już od 1940 roku utrzymuje Kongo Belgijskie w wojnie po stronie aliantów, pod władzą belgijskiego rządu w Londynie. Kolonia staje się głównym źródłem surowców strategicznych dla alianckiego wysiłku wojennego i rozstrzygającym wsparciem finansowym dla rządu na uchodźstwie; jej będzie walczyć w Afryce Wschodniej przeciw Włochom. Kongo dostarczy też kauczuku, miedzi i uranu z Katangi – tego samego, który później zasili Projekt Manhattan. Zaangażowanie Konga, kontrastujące z niepewną sytuacją okupowanej metropolii, zapewnia Belgii realną obecność w obozie alianckim i zaważy na międzynarodowym uznaniu rządu w Londynie.
T04-133