, premier od 10 maja 1940 roku, kieruje imperium, które stoi teraz samotnie wobec Niemiec i Włoch. Francja podpisała rozejm; na południowym niebie zaczyna się bitwa o Anglię. Właśnie ten moment wybiera Tokio, by wywrzeć nacisk w Azji.
Droga Birmańska, górski szlak łączący Lashio w Birmie Brytyjskiej z Kunming, to ostatnia wielka lądowa trasa zaopatrzenia nacjonalistycznych Chin Czang Kaj-szeka, które walczą z Japonią od 1937 roku. Droga przez Indochiny Francuskie jest zamknięta od 19 czerwca. Japonia żąda teraz, by Londyn zamknął także Drogę Birmańską, w przeciwnym razie zapowiada „konsekwencje”.
Gabinet rozważa stawkę. Odmowa to dotrzymanie słowa wobec Chin – ale też ryzyko trzeciego wroga na drugim końcu świata, w chwili gdy Hongkong, Singapur i brytyjska Malaja są pozbawione realnej obrony. Ustąpienie to odcięcie chińskich dostaw, by zyskać czas na Pacyfiku. 6 lipca ambasador w Tokio otrzymał najpierw rozkaz odmowy. 6 dni później Churchill musi zdecydować.
Churchill i gabinet wybierają zyskanie na czasie przez tymczasowe, wynegocjowane zamknięcie: 12 lipca 1940 roku Londyn zgadza się zamknąć Drogę Birmańską na 3 miesiące, powołując się na porę deszczową, która i tak czyni ją mało przejezdną, i zastrzegając sobie możliwość ponownego otwarcia. Porozumienie brytyjsko-japońskie zostaje podpisane 17 lipca. Chiny tracą na pewien czas swoją ostatnią lądową arterię; protestuje. Sytuacja jednak szybko się zmienia: Pakt Trójstronny (wrzesień) i japońska okupacja Tonkinu zbliżają Londyn i Waszyngton. Churchill otwiera drogę ponownie 18 października 1940 roku, nie żądając niczego w zamian. Zamknięcie okazuje się wyrachowaną chwilą wytchnienia, a nie kapitulacją: czasem na złapanie oddechu na Pacyfiku w trakcie bitwy o Anglię, bez trwałego poświęcenia Chin. Ten epizod jest wciąż przywoływany jako przykład świadomej polityki ustępstw (appeasement), później odwróconej.
T04-083