od 3 dni dowodzi resztkami sił australijsko-indyjskich, rozbitych na drodze do . Gdy 19 stycznia zbombardowano sztab 45 Indyjskiej Brygady Piechoty, to on stanął na czele kolumny. Ten metodyczny oficer już kilkakrotnie przełamywał bagnetem blokady drogowe, by wyprowadzić swoich ludzi ku brytyjskim liniom pod Yong Peng.
Nad ranem 21 stycznia kolumna dociera w pobliże wsi . Most na rzece, jedyne wyjście na tyły, jest jednak już w rękach japońskich. Anderson odbija wieś, ale nie udaje mu się wyprzeć wroga z mostu. Dywizja Gwardii Cesarskiej, 10 razy liczniejsza, zaciska pierścień. Ranni gromadzą się setkami, bez żywności i bez możliwości ewakuacji; lotnictwo i artyleria bombardują bez wytchnienia.
Rankiem 22 stycznia Anderson musi zdecydować, jak uniknąć całkowitego unicestwienia. Może rozkazać przebicie przez dżunglę, porzucając rannych, których nie da się przenieść, by ocalić większość kolumny; trwać na miejscu i liczyć na odsiecz, która być może wcale nie nadciąga; albo spróbować ewakuować także rannych, ryzykując utratę wszystkiego w niemożliwym do przebycia marszu.
rozkazuje przebicie: jego ludzie niszczą ciężki sprzęt i małymi grupami zagłębiają się w dżunglę, zostawiając za sobą około 150 rannych, zbyt ciężko, by mogli iść, w nadziei, że wróg się nimi zajmie. Blisko 900 ludzi dociera do brytyjskich linii. Rannych pozostawionych przy moście pod żołnierze japońscy biją, torturują, rozstrzeliwują z karabinów maszynowych, a potem palą – za tę masakrę generał Takuma Nishimura zostanie osądzony i powieszony przez Australię w 1951 roku. Anderson otrzymuje Krzyż Wiktorii za dowodzenie w walkach pod Bakri i ; jest to jedno z nielicznych takich odznaczeń przyznanych za kampanię malajską, obok odznaczenia podpułkownika Arthura Cumminga z armii indyjskiej za walki pod Kuantanem 3 stycznia 1942 roku.
T10-074