Rozejm francusko-niemiecki zobowiązuje Francję do zaprzestania walki także z Włochami. Delegacja francuska, nadal kierowana przez Huntzigera, udaje się do Villa Incisa all'Olgiata pod Rzymem, gdzie przyjmuje ją marszałek , szef włoskiego sztabu generalnego. Podpisanie odbywa się 24 czerwca 1940 roku. U boku Badoglia zasiada hrabia , minister spraw zagranicznych. Umowa ma wejść w życie 6 godzin po podpisaniu – równocześnie z ogólnym zawieszeniem broni z Niemcami, czyli 25 czerwca o 0.35 – a w Turynie ma zostać ustanowiona komisja kontrolna, która będzie nadzorować jej wykonanie.
Pole manewru Włoch jest wąskie. Rzym negocjuje z pozycji słabości: ofensywa Mussoliniego w Alpach rozbiła się o armię Olry'ego, a Hitler zalecił umiar, by oszczędzić przyszły rząd Vichy.
Mussolini marzył o wielkim łupie – Nicei, Sabaudii, Korsyce, Tunezji, Dżibuti. Te roszczenia, odziedziczone po włoskim irredentyzmie, od lat podsyca faszystowska propaganda. Pozostaje ustalić rzeczywisty rozmiar żądań, na jakie pozwala sytuacja, między demonstracją zwycięstwa a realiami zatrzymanej ofensywy.
Przeważyły skromne warunki. Rozejm z Villa Incisa, podpisany 24 czerwca, przyznał Włochom jedynie ograniczoną strefę okupacyjną wokół Mentonu i pas zdemilitaryzowany – żadnych aneksji w metropolii, ani Tunezji, ani Korsyki, ani Dżibuti. Ogólne zawieszenie broni weszło w życie 25 czerwca o 0.35, po podpisaniu obu rozejmów. Dla Mussoliniego była to frustracja: nie uzyskał prawie nic z klęski Francji, do której tak mało się przyczynił. Badoglio został szefem rządu włoskiego po upadku Mussoliniego w lipcu 1943 roku i wynegocjował rozejm Włoch z aliantami we wrześniu 1943 roku. Skromność zdobyczy z czerwca 1940 roku zapowiadała wojskowe niepowodzenia Włoch w następnych latach.
T04-040