22 czerwca 1940 delegacja francuska przybywa podpisać rozejm, o który poprosił . wybrał miejsce i oprawę z mściwą starannością: polanę Rethondes koło Compiègne i ten sam wagon, w którym w listopadzie 1918 roku Niemcy przypieczętowały podpisem swoją klęskę. Symbolika jest miażdżąca: zmazać upokorzenie z 1918 roku, upokarzając w tym samym miejscu Francję.
Warunki niemieckie są twarde: okupacja trzech piątych kraju (całe wybrzeże atlantyckie i północ), demobilizacja armii, wydanie niemieckich uchodźców politycznych, wygórowane koszty okupacji, pozostawienie jeńców wojennych w niewoli. Delegacja francuska ma niemal zerowe pole manewru.
Delegacja może podpisać narzucone warunki, by zakończyć walki i ocalić „wolną” strefę oraz imperium. Może odmówić i zerwać rozmowy, co wznowiłoby wojnę z góry przegraną, toczoną na własnej ziemi. Może też spierać się o poszczególne klauzule (flota, imperium, jeńcy), licząc na złagodzenie warunków. Stawką jest ograniczenie skutków całkowitej klęski.
Delegacja podpisała narzucone warunki, by zakończyć walki, próbując przy tym wynegocjować drobne ustępstwa: rozejm podpisano 22 czerwca 1940 w Rethondes, w wagonie z 1918 roku, a następnie kazał zniszczyć to miejsce, by zatrzeć symbol niemieckiej klęski. Francję podzielono na strefę okupowaną i „wolną”, zredukowano jej armię, unieszkodliwiono flotę (klauzula, która doprowadziła do dramatu w Mers-el-Kébir), a jeńców zatrzymano. Rozejm zakończył walki, ale otworzył okres Vichy, okupacji i kolaboracji. Inscenizacja w Rethondes stała się jednym z najpotężniejszych symboli francuskiego upokorzenia i chwilowego triumfu III Rzeszy na Zachodzie.
T04-114