, 37 lat, zięć Mussoliniego i minister spraw zagranicznych od 1936 roku, należy do najbardziej znanych postaci reżimu faszystowskiego – błyskotliwy, towarzyski, ambitny. 10 czerwca 1940 roku Włochy postanowiły przystąpić do wojny u boku Niemiec, a Ciano jako szef dyplomacji ma obowiązek oficjalnie powiadomić o tym w Palazzo Chigi ambasadorów Francji i Wielkiej Brytanii.
Tymczasem Ciano w głębi duszy jest przeciwny tej wojnie. Jego dziennik, prowadzony z dnia na dzień, od miesięcy świadczy o nieufności wobec sojuszu z Niemcami: wolałby zbliżenie z Londynem i uważa armię włoską za źle przygotowaną. Zależy przy tym całkowicie od teścia, którego łaska jest jedyną podstawą jego pozycji.
Scena jest ściśle określona przez protokół dyplomatyczny, lecz decyduje o osobistej przyszłości Ciana w tym samym stopniu co o przyszłości Włoch. Jeśli sam wręczy deklarację, publicznie utożsami się z decyzją, której nie pochwala; jeśli zaś uchyli się od tego obowiązku albo złoży dymisję, zerwie z Mussolinim i politycznie się pogrąży.
Ciano wręczył deklarację i usłuchał Duce: w Palazzo Chigi przyjął o 16.30 ambasadora Francji André François-Ponceta, a o 16.45 ambasadora brytyjskiego Percy'ego Loraine'a i wręczył im wypowiedzenie wojny, które weszło w życie o północy. Pozostał na stanowisku ministra spraw zagranicznych do lutego 1943 roku. Narastająca niechęć do wojny skłoniła go 24 lipca 1943 roku do zagłosowania w Wielkiej Radzie Faszystowskiej za wnioskiem, który obalił Mussoliniego. Aresztowany następnie przez Włoską Republikę Socjalną, został rozstrzelany w Weronie 11 stycznia 1944 roku, a Mussolini nie zrobił nic, by go ratować – teść poświęcił zięcia. Jego wdowie Eddzie, córce Duce, udało się uratować rękopis Dziennika, opublikowanego po wojnie; stał się jednym z najważniejszych źródeł o dyplomacji państw Osi. François-Ponceta Niemcy internowali później.
T04-011