, 46 lat, dowodzi Grupą Laponia – pospiesznie sformowanym zgrupowaniem, które osłania 700 km fińsko-sowieckiej granicy na północ od koła podbiegunowego. Siły liczą 23 000 żołnierzy rozrzuconych na tym ogromnym froncie, wyposażenie jest słabe, a zaopatrzenie zapewnia tylko jedna linia kolejowa (Kemi–Rovaniemi–Sodankylä). Zadanie: nie dopuścić, by dotarła przez arktyczne lasy do Szwecji – to strategiczna szczelina, która mogłaby odciąć Finlandię od szwedzkiej rudy żelaza.
Wallenius dźwiga ciężką polityczną przeszłość: w latach 1931–1932 był sekretarzem generalnym ruchu Lapua (skrajna prawica), a w 1932 roku został jednym z przywódców buntu w Mäntsälä, za co odsiedział 7 miesięcy w więzieniu. Sztab nie ma do niego zaufania, ale Mannerheim powierza mu Grupę Laponia od samego początku wojny.
Wallenius musi zdecydować, jak rozmieścić swoich 23 000 żołnierzy na froncie w Laponii.
Wallenius wybiera równomierne rozproszenie sił w 6 kluczowych punktach, poświęcając masę na rzecz osłony. Ugrupowanie wytrzymuje: sowieckie natarcia na Petsamo i Sallę zostają powstrzymane, żadne nie dociera do Szwecji ani do Zatoki Botnickiej, a Wallenius zyskuje przydomek „zbawcy Laponii”. Jego osobiste komunikaty prasowe oziębiają jednak stosunki z Mannerheimem. Pod koniec lutego 1940 roku przekazuje Laponię szwedzkim ochotnikom Ernsta Lindera i obejmuje dowództwo nad grupą nadbrzeżną w Zatoce Wyborskiej; nie udaje mu się powstrzymać Armii Czerwonej przed zdobyciem przyczółka na zachodnim brzegu i na początku marca, po kilku dniach, zostaje odwołany i przeniesiony do rezerwy. Nigdy więcej nie otrzyma dowództwa: osiada w Laponii i zostaje pisarzem. Umiera w 1984 roku w wieku 90 lat.
T02-022