Niemcy nie produkują kauczuku naturalnego: kauczukowiec rośnie w koloniach Azji Południowo-Wschodniej, kontrolowanych przez Brytyjczyków i Holendrów. Gdy tylko wybucha wojna, blokada morska grozi uduszeniem całego przemysłu oponiarskiego – samochodów, ciężarówek, samolotów, bez których żadna nowoczesna armia się nie ruszy.
Koncern IG Farben opracował proces Buna, syntetyczny kauczuk otrzymywany z butadienu i styrenu. Proces ten wymaga jednak ciężkich instalacji i kosztuje znacznie więcej niż importowany produkt naturalny.
Czy postawić przemysł chemiczny Rzeszy na syntetyk, szukać wariantu mniej wymagającego, czy grać na zwłokę, gromadząc zapasy, dopóki szlaki morskie pozostają otwarte?
Rzesza wybiera masowe inwestycje w Bunę. Powstają nowe fabryki (Schkopau, Hüls, a później Auschwitz-Monowitz, wzniesiona rękami więźniów obozu zmuszonych do pracy przymusowej), mimo kosztu produkcji znacznie wyższego niż w przypadku kauczuku naturalnego. W latach 1943–1944 produkcja osiąga około 110 000–120 000 ton rocznie, co wystarcza, by mimo blokady utrzymać niemiecki przemysł motoryzacyjny i lotniczy. Bez postawienia na syntetyk Wehrmachtowi zabrakłoby opon już w pierwszych kampaniach.
T00-068