W szeregach armii francuskiej w 1940 roku służy wielu cudzoziemskich ochotników: antyfaszystowscy uchodźcy, hiszpańscy republikanie, którzy uciekli przed , Żydzi, którzy uciekli przed nazizmem, bezpaństwowcy, imigranci. Wielu z nich zaciągnęło się (często do Legii Cudzoziemskiej lub do pułków marszowych), by walczyć z nazistowskimi Niemcami – z przekonania albo z wdzięczności wobec kraju, który ich przyjął. Jesteś jednym z nich.
W chaosie klęski grozi ci los szczególnie niebezpieczny. Jeśli wpadniesz w ręce Niemców, jako antyfaszystę, Żyda czy „bezpaństwowca” czeka cię traktowanie znacznie gorsze niż zwykłych jeńców. Możesz walczyć do końca, a potem spróbować uciec za granicę (do Anglii, za morze), by uniknąć niewoli. Możesz wtopić się w ludność cywilną, pozbywając się munduru. Możesz też poddać się razem z innymi żołnierzami, licząc na status jeńca wojennego.
Dla tych ochotników, którzy przybyli walczyć z nazizmem, klęska jest bezpośrednim, osobistym zagrożeniem. Ich zaangażowanie, często zapomniane, przypomina o międzynarodowym wymiarze walki z państwami Osi i o odwadze tych, którzy walczyli za ojczyznę, która nie była ich ojczyzną z urodzenia.
Większość poddaje się lub trafia do niewoli, licząc na status jeńca wojennego: pułki marszowe cudzoziemskich ochotników, które w maju–czerwcu 1940 roku walczyły z wielką odwagą, zostają w większości wzięte do niewoli. Ten status nie chroni wszystkich: od sierpnia 1940 roku tysiące hiszpańskich republikanów wziętych do niewoli zostają deportowane do Mauthausen, a Żydzi i antyfaszyści pozostają narażeni na prześladowania ze strony Vichy i okupanta. Mniejszości udaje się uciec do Anglii lub Afryki, inni wtapiają się w ludność cywilną. Zaangażowanie tych cudzoziemskich ochotników, którzy przybyli walczyć z nazizmem w imię ideału, pokazuje międzynarodowy wymiar ruchu oporu już w 1940 roku – i odwagę tych, którzy mieli najwięcej do stracenia.
T04-100