1 września 1939, około 4.40 rano, jeszcze przed jakimkolwiek wypowiedzeniem wojny, samoloty Junkers Ju 87 „Stuka” ze docierają nad Wieluń – małe miasto w województwie łódzkim, pozbawione jakiejkolwiek wartości wojskowej. Jednym z pierwszych trafionych budynków jest szpital, choć oznaczony czerwonym krzyżem: giną w nim dziesiątki pacjentów, a piloci ostrzeliwują z broni pokładowej tych, którzy próbują uciec przed płomieniami. W ciągu kilku godzin aż 70% miasta i 90% centrum zostaje zrównane z ziemią.
Mieszkańcy nie dostali żadnego ostrzeżenia. Piekarz, który już wstał, by o zwykłej porze rozpalić w piecu, widzi samoloty pikujące na dachy. Wokół walą się domy, ulice wypełniają się dymem i rannymi.
Piekarz musi zdecydować w ciągu kilku minut: rzucić się na pomoc rannym i gasić pożary, natychmiast uciekać z rodziną na wieś, czy zaszyć się w piwnicy swojej piekarni z nadzieją, że stalowa burza przejdzie bokiem.
Zaskoczeni bez żadnego ostrzeżenia bombardowaniem o niespotykanej dotąd brutalności wobec ludności cywilnej, mieszkańcy Wielunia nie zdołali zorganizować obrony: ci, którzy mogli, uciekli masowo do okolicznych wsi i na pola, podczas gdy miasto płonęło. Wieluń, nazywany czasem „polską Guernicą”, uchodzi za miejsce pierwszej zbrodni wojennej tego konfliktu – celowego ataku na bezbronną ludność, nie wyłączając szpitala, z pogwałceniem konwencji haskich. Dokładna liczba zabitych pozostaje przedmiotem sporu: źródła polskie podają często nawet około 1 200 ofiar, ale liczby ściśle udokumentowane są niższe (kilkaset), gdyż zniszczenia i chaos uniemożliwiły jakikolwiek spis.
T01-111