Wilhelmina ma 59 lat i od 1898 roku jest królową Holandii – panuje od 41 lat. Aktywna politycznie, władcza w granicach holenderskiego parlamentaryzmu, utrzymała kraj w neutralności podczas I wojny światowej i zamierza postąpić tak samo. Jej premier (z Unii Chrześcijańsko-Historycznej, umiarkowany) jest zwolennikiem ścisłej neutralności. Minister spraw zagranicznych jest ostrożniejszy: uważa, że Niemcy nie będą w nieskończoność szanować holenderskiej neutralności.
We wrześniu 1939 roku w armii holenderskiej zmobilizowano 280 000 ludzi, lecz ich wyposażenie jest mierne: karabiny Mannlichera z lat 90. XIX wieku, niewiele nowoczesnej artylerii, 32 przestarzałe czołgi lekkie i lotnictwo liczące 124 maszyny, w większości przestarzałe (Fokker D.XXI). Doktryna wojskowa zakłada utrzymanie Vesting Holland (Twierdzy Holandia – systemu umocnień i zalewów chroniących Rotterdam, Hagę i Amsterdam) do czasu międzynarodowej mediacji.
5 września, w porozumieniu z Leopoldem III, Wilhelmina oficjalnie ogłasza neutralność Holandii. 7 listopada 1939 roku wspólnie z Leopoldem III podpisze apel o pokój do Hitlera, Daladiera i Chamberlaina – uprzejmie odrzucony przez całą trójkę. 9 listopada 1939 roku następuje incydent w Venlo: 2 brytyjskich agentów SIS (Best i Stevens) zostaje porwanych przez SD na granicy holenderskiej, co skłania Hitlera do zaostrzenia retoryki wobec „współwinnej neutralności belgijskiej i holenderskiej”. Wilhelmina zostaje o tym poinformowana i musi zdecydować, czy zmienić swoje stanowisko.
Wilhelmina utrzymuje ścisłą neutralność, bez żadnych ustępstw wojskowych wobec Londynu i Paryża, prowadząc jednocześnie bardzo ograniczone tajne rozmowy. Publicznie neutralność pozostaje ścisła. Bardzo ograniczone tajne rozmowy z Gamelinem dotyczą m.in. planu Breda, czyli rozszerzenia francuskiego ugrupowania w stronę Antwerpii, który zostanie wdrożony w maju 1940 roku. 10 maja 1940 roku o godzinie 3.55 Wehrmacht najeżdża Holandię. Wilhelmina stawia opór na miejscu przez 4 dni. 13 maja, gdy walki się załamują, a niemiecki plan jej pojmania (desant spadochroniarzy na Hagę) zostaje wykryty, wsiada w Hoek van Holland na pokład HMS Hereward – na kilka godzin przed wypłynięciem sąsiedniego niszczyciela HMS Express z holenderskim rządem. Dociera do Londynu, staje się duszą holenderskiego ruchu oporu na uchodźstwie i wraca do Hagi w maju 1945 roku. W 1948 roku abdykuje na rzecz córki Juliany. Umiera w 1962 roku. Jej decyzja z jesieni 1939 roku będzie kwestionowana w powojennej Holandii – podobnie jak decyzja Leopolda III w Belgii.
T01-026