Ojciec (), 45 lat, jest franciszkaninem konwentualnym. Od 1927 roku kieruje założonym przez siebie klasztorem w Niepokalanowie („Grodzie Niepokalanej”) – największą wspólnotą franciszkańską w świecie katolickim, liczącą w 1939 roku 762 braci. Klasztor prowadzi drukarnię, w której wychodzi miesięcznik „Rycerz Niepokalanej” w nakładzie 1 miliona egzemplarzy (największe pismo katolickie w Polsce) oraz dziennik „Mały Dziennik” w nakładzie 137 000 egzemplarzy; ma też stację radiową i lotnisko szkoleniowe dla braci pilotów misjonarzy.
Pod względem politycznym Kolbe przez długi czas publikował w „Rycerzu Niepokalanej” teksty, które dziś uchodzą za antysemickie w tonie (utożsamianie judaizmu z „wrogiem duchowym”). Od 1937 roku ta linia jednak słabnie. W latach 1930–1936 mieszkał w Japonii, gdzie założył klasztor pod Nagasaki, a doświadczenie obcowania z inną kulturą mocno go ukształtowało.
1 września 1939 roku Niepokalanów leży na głównej osi niemieckiego natarcia Łódź – Warszawa. Od 9 do 17 września przez okolicę przewalają się dziesiątki tysięcy cywilnych uchodźców z północy i zachodu Polski. Kolbe otwiera bramy klasztoru: sale sypialne, kuchnie, warsztaty, podziemne schrony wykopane dla drukarni. 14 września przebywa tam około 3 500 uchodźców, wśród nich od 1 500 do 2 000 Żydów z mazowieckich sztetli, uciekających przed masakrami, które już zapowiadano. Kolbe przyjmuje ich bez względu na wyznanie. 18 września zbliża się Wehrmacht.
Kolbe publicznie przedstawia Niepokalanów jako otwarte schronienie humanitarne i przyjmuje Niemców jak gości. Gdy nadchodzą, klasztor odwiedza 2 oficerów Wehrmachtu. Kolbe przyjmuje ich w habicie i po niemiecku (którym biegle włada) wyjaśnia humanitarny charakter schroniska. Żaden uchodźca nie zostaje wydany. 19 września Kolbe zostaje jednak po raz pierwszy aresztowany przez gestapo, przewieziony do obozu w Amtitz (dziś Gębice) w Brandenburgii i zwolniony 8 grudnia 1939 roku. Wraca do Niepokalanowa. Wiosną 1940 roku klasztor wciąż daje schronienie 1 200 uchodźców żydowskich i polskich. Kolbe organizuje dla nich warsztaty produkcyjne (krawieckie, mechaniczne), by mieli z czego żyć, i dalej potajemnie wydaje „Rycerza Niepokalanej”. 17 lutego 1941 roku zostaje aresztowany ponownie. 28 maja 1941 roku trafia do Auschwitz (numer obozowy 16670). W lipcu 1941 roku, po ucieczce więźniów, komendant wybiera 10 mężczyzn, którzy mają umrzeć w bunkrze głodowym w odwecie. Kolbe zgłasza się na ochotnika w miejsce Franciszka Gajowniczka (polskiego sierżanta, który płakał nad losem żony i dzieci). Zostaje zamordowany 14 sierpnia 1941 roku zastrzykiem fenolu, po 2 tygodniach bez jedzenia i wody. kanonizuje go 10 października 1982 roku.
T01-037